Een zaterdagochtend zomaar in januari

Zaterdagochtend half 9. Het is stil in huis. Normaal breng ik dochterlief vroeg naar de manege maar met mijn gebroken pols mag ik niet rijden dus man is de Sjaak. Hij brengt gelijk een goed voornemen in de praktijk en gaat door naar de sportschool. Voor hij het pand verlaat brengt hij me een verse Volkskrant. Wat een feest! Ongestoord als eerste de zaterdageditie lezen. En dat doe ik nu. Terwijl het buiten begint te sneeuwregenen en zoonlief uit logeren is, maak ik snel een grote pot thee. Early grey zoals mijn zwager dat noemt. Past prima bij de special over Obama: die is ook lekker grijs geworden de afgelopen 8 jaar.

Een zaterdagochtend…

Op jacht naar wat te eten dat met 1 hand kan worden gemaakt voor bij de verse krant kijk ik naar buiten. Het park ligt er winters en verlaten bij. Ik verwacht eigenlijk wel de eerste bootcampers van vandaag, maar ik ben wat vroeg denk ik. Ik zie 1 man, geheel in zwart weekend -ik laat de hond uit tenue – gekleed, inclusief zwarte muts, tegen een verlepte sneeuwbal schoppen. Even lijkt hij een jochie maar dan loopt hij door met hond.

Koffie zetten met 1 hand gaat prima. Wel even hopen dat er genoeg water en bonen in zit en dat de melding “HDR legen” wegblijft. Check. Zelfs een zacht bolletje opensnijden is gelukt, wat een topochtend.

… zomaar in januari

Afgelopen week kwam een van de buurvrouwen informeren hoe het ging met mijn gebroken pols, de pijn en de rest. vlak voor ze weg ging was ik zo alert om haar te vragen wat plakjes kaas voor me te schaven. Met de lunch genoot ik van crackers met humus en oude geitenkaas.

De dag erna stond ik in de koelkast te loeren naar wat lekkers voor lunch maar er bleken veel onneembare vestingen. En dan heb ik mijn wensen voor suikervrij en geen brood onder druk van mijn gebroken linkerpols al opgegeven. Verpakking openen: helaas. Appelstroopblikje: vette pech. Potje suikervrije jam: krijg ik wel zelf dicht maar open, nee. Wachten met eten tot de kinderen uit school komen? Mmm, ik moet nu pillen nemen om de spiegel op peil te houden (vaktaal van de anesthesioloog, jawel). Mijn oog valt op een leftover van gisteravond: pasta met kip. Magnetron bedienen: check, deksel eraf idem en zout en peper droom ik er wel bij. Heeeerlijk. Aanstaande week weer tijdig een buurvrouw of – man regelen.

Thuisblijven als vakantie oftewel staycation: een experiment

Deze zomervakantie blijven wij thuis. Niet in de file naar Zuid-Frankrijk of het Gardameer, maar thuis in de Vinex. Thuisblijven als vakantie oftewel staycation: een experiment. Vlak voor dit besluit lees ik deze column in het AD en daar vind je tussen de regels door de spelregels voor een staycation:

Lees verder Thuisblijven als vakantie oftewel staycation: een experiment

Zomervakantie 2016: we blijven thuis

Al jaren rijden we regelmatig langs de pont naar Beusichem. Altijd in de auto op weg naar Wijk bij Duurstede om dochterlief naar haar vriendin te brengen. Een van mijn voornemens voor onze thuisblijfvakantie, ook wel staycation genoemd, was om nu eens dit pontje te nemen naar de overkant van de Lek. Met de fiets welteverstaan. “Net als in Tsjechië he mam?” zei Leonoor.

Lees verder Zomervakantie 2016: we blijven thuis

Lekker wakker liggen in je eigen bed

En toen lag ik wakker. Middernacht, 1 uur, 5 voor 2, bed uit, even plassen, wat water drinken, dit alles in het donker en zo stilletjes mogelijk. Weer terug in bed. Man snurkt (deed ie vroeger niet, what happened?), dus maar eens naar beneden. Daar is het trouwens ook een stuk koeler. Op naar de bank waar ik nog nooit eerder op ben gaan slapen. Na 1 uur op de bank geef ik het ook hier op. 3.55 uur. Weer naar boven. “Mama!” Uit 2 kinderkamers hoor ik hoopvolle zachte stemmen. Dochter een kus, zoonlief een knuffel, nooit geweten dat het ’s nachts zo gezellig is in mijn huis. Ik kom op het idee om bij zoon onderin het stapelbed te gaan liggen. Vindt hij ook gezellig. Best een lekker bed eigenlijk. Om 4.55 houd ik ook dit bed voor gezien. Zoonlief slaapt ondertussen heerlijk verder, maar dochter vraagt om nog een kus (!). Ze belooft me nu echt weer te gaan slapen. Terug naar zolder dan maar waar ik ergens tegen de ochtend (het is ondertussen al licht) toch in slaap val.

Lees verder Lekker wakker liggen in je eigen bed

Flitsen uit het verleden: hoe het parvo-virus mijn zwangerschap overnam

“Bereid u zich voor om afscheid te nemen”. De gynaecoloog zet snel het echo-apparaat uit en lijkt in paniek. Het wordt koud in de onderzoekskamer. Ze veegt de gel van mijn buik en ik trek mijn zwangerschapsjurk recht. Wat bedoelt u vraag ik onnozel. “Het ziet er slecht uit met de baby, ik weet niet wat er aan de hand is, maar u moet u op het ergste voor bereiden.” In mijn hoofd wordt het leeg.

 

Lees verder Flitsen uit het verleden: hoe het parvo-virus mijn zwangerschap overnam

Verzoeknummers van de basisschool

Vier en een halve maand werk ik nu weer. En nu valt het me pas op hoeveel verzoeknummers er via de mail of per ouderwets papier via de schooltas binnendruppelen van onze basisschool: fiets wel of niet mee, voor het buitengymmen graag oude kleding aan laten trekken, bord en bestek mee, of ik de wc wil komen schoonmaken (zeker geen overbodige luxe), of ik een taart wil bakken voor het lustrum, of ik wil bieden op een kunstwerk door kinderen gemaakt, waarvan de opbrengst naar de school gaat voor goede en leuke dingen voor de kinderen.

 

Lees verder Verzoeknummers van de basisschool

Een goed gesprek met een paard

Een goed gesprek met een paard. Dat is wat ik ga doen op deze donderdagmiddag.

Om de beurt stellen we ons voor. 6 Vrouwen en 1 man, allemaal uitgenodigd door De Energiemaatschappij en deze middag naar de Botlek gereden. Voor een middag op het platteland in de stallen van Annemarie van der Toorn.
Warme kleding aan en stevige schoenen was de instructie. Bij binnenkomst staan de thee en de koekjes op tafel, is het aangenaam warm en hangen er posters van paarden aan de wand. Af en toe klink gehinnik en het stappen van een paard. Op een trailer zo blijk later. Trailertraining: voor paarden die in een trailer stappen of zijn niet aangenaam vinden.

Mijn eerste dagen @ASR

De Google Map-app stuurt me richting de Universiteit van Utrecht. Daar moet ik nou net niet heen dus ik sla aan het dwalen. Op een terrein met hekken en gebouwen zonder fietspad vraag ik een jongedame de weg. Na 2 keer roepen zie ik haar witte oordopjes en zij ziet mij. “Geen idee” zegt ze als ik vraag waar ASR of de Archimedeslaan is. Een aardige meneer helpt me uit de brand. “Je bent er waarschijnlijk al langs gekomen, een groot wit gebouw is het. Je kunt het niet missen.”

Lees verder Mijn eerste dagen @ASR

Op de fiets naar je werk anno 2015

11,2 Kilometer is het. Naar mijn nieuwe baan in Utrecht. Met de auto 14,4. Een van mijn dromen was het om op de fiets naar je werk te gaan. Per 1 december a.s. kan ik die droom laten uitkomen. De reacties in mijn omgeving zijn niet allemaal enthousiast. Het regent natuurlijk altijd in Nederland, je haar zit nergens naar bij aankomst en je komt met klotsende oksels aan op je werk.

Lees verder Op de fiets naar je werk anno 2015

Solliciteren: voorbereiden voor gevorderden

Maandagmorgen. Een prachtige zonnige en koude herfstdag ligt voor me. Net als een pittig artikel in de Groene Amsterdammer over het UWV. Bij de koffie neem ik het artikel door en herken een hoop. Bij mijn laatste bezoek aan het UWV vroeg ik om hulp. Naast de training “hoe schrijf ik een brief” en “stel een CV samen” biedt UWV ook social media-training. Wat is Twitter en wat kun je met LinkedIn, dat soort vragen.

Lees verder Solliciteren: voorbereiden voor gevorderden