Aisha – berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko

Dit is Aisha,berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko. Het huis van Aisha bestaat uit 2 grotten naast elkaar. Slapen doet ze op de grond en de voorraadkast zijn een paar blauwe zakken gevuld met meel. Water halen doet ze met een ezeltje: 1 uur lopen naar het dorp. En dus ook weer 1 uur terug. Aisha is 9 jaar en helpt haar moeder brood te bakken. Voor de lunch en voor de gasten: dat zijn wij. We geven we haar en haar broertje van 5 een schriftje en een pen. Ik ga naast Aisha zitten en vraag met mijn handen en beste Arabisch of ze de eerste letter van het alfabet wil schrijven, alif. Ze lacht lief, kijkt naar haar moeder maar ze schrijft niets op. Later begrijp ik dat ze niet naar school gaat. De gids zegt dat er geen leerplicht in Marokko is, maar volgens onze boeken is die er wel. Het verklaart wellicht waarom nog geen 40% van de vrouwen in Marokko kan lezen en schrijven.

Aisha, berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko

Na het heerlijke brood en thee (getrokken van tijm) wandelen we verder door het prachtige rood gekleurde landschap gevuld met oude vervallen en gloednieuwe kashba’s. In het zonnetje laat Aisha mij niet los. Mij lijkt onderwijs essentieel voor haar, maar andere wandelaars vragen zich dat af. Wat brengt het berberkinderen als ze leren lezen? Ze hebben hier weinig keus voor een ander leven, er is maar 1 smaak in de Atlas in Marokko en dat is trouwen en kinderen krijgen. De zorg voor eten en kinderen kost moeders hier veel tijd en anders de was wel. Die doen ze in de rivier met de hand. Met zijn allen, super gezellig dat wel. De vrouwen lachen heel wat af en roddelen tussendoor over onze korte broeken. De was doen en brood maken leren ze al jong en daarvoor heb je geen letters nodig. Maar toch.

Khadija

IMG_0927

Dit is Khadija (spreek uit: Gadiesja). Ze is 2 jaar en het kleine zusje van Aisha. Zij woont dus ook in een grot. Vier maanden per jaar dan, als het winter wordt trekt haar familie naar het huis van opa in een dorp en laten ze het Atlasgebergte achter zich. Waar die 200 schapen blijven ben ik vergeten te vragen. Mijn Berbers is nu ook niet weer zo goed.

Fatima

Verder wandelend door de Dadesvallei in Marokko moet ik denken aan Fatima. Over 2 maanden gaat ze trouwen met Mohammed die in het Franse Rouen woont en werkt. Stralend van oor tot oor laat ze haar ring zien. We drinken thee in haar huis samen met haar moeder Aisha, vader Hussain (onze gids die zichzelf vloeiend Frans heeft geleerd) en zus Samira. Zou ze ook maar enig idee hebben van de cultuurschok die haar te wachten staat? De voorbereiding voor haar nieuwe leven zijn lessen Franse taal, 1 uur per dag. Of er ook cultuur bij zit vraag ik me af. Fatima is 17 jaar. Haar vader maakt grapjes bij de thee en heeft ons al verteld dat hij haar vreselijk zal missen als ze eenmaal in Rouen woont. Vader Hussain en moeder Aisha hebben geen geld om hun dochter straks in Rouen op te zoeken.
Een paar dagen later sta ik op het vliegveld in Marrakech in de rij voor de douane. Voor me een jonge vrouw met een jongetje van 1 jaar op de arm die afscheid neemt van haar ouders. Ze blijven maar knuffelen en ze hebben alledrie tranen in hun ogen en ik denk aan Fatima.

Gepubliceerd door

Ingeborg

Op reis in dit leven, als moeder, als vrouw, als mens, deel ik graag wat ik zoal tegenkom. Op het gebied van eten, werk, reizen, kinderen, wonen in de Vinex en dromen. Leuke en inspirerende dingen & soms ook minder leuke ervaringen.