Yamdrok tso meer Tibet

Lekker wakker liggen in je eigen bed

En toen lag ik wakker. Middernacht, 1 uur, 5 voor 2, bed uit, even plassen, wat water drinken, dit alles in het donker en zo stilletjes mogelijk. Weer terug in bed. Man snurkt (deed ie vroeger niet, what happened?), dus maar eens naar beneden. Daar is het trouwens ook een stuk koeler. Op naar de bank waar ik nog nooit eerder op ben gaan slapen. Na 1 uur op de bank geef ik het ook hier op. 3.55 uur. Weer naar boven. “Mama!” Uit 2 kinderkamers hoor ik hoopvolle zachte stemmen. Dochter een kus, zoonlief een knuffel, nooit geweten dat het ’s nachts zo gezellig is in mijn huis. Ik kom op het idee om bij zoon onderin het stapelbed te gaan liggen. Vindt hij ook gezellig. Best een lekker bed eigenlijk. Om 4.55 houd ik ook dit bed voor gezien. Zoonlief slaapt ondertussen heerlijk verder, maar dochter vraagt om nog een kus (!). Ze belooft me nu echt weer te gaan slapen. Terug naar zolder dan maar waar ik ergens tegen de ochtend (het is ondertussen al licht) toch in slaap val.

Lekker wakker liggen in je eigen bed

Nu sliep ik wel vaker niet, bijvoorbeeld toen ik oudjaarsnacht in een hangmat mocht doorbrengen op een haciënda in Cuba. Maar dan weet ik dat ik geen oog dicht doe en optimaal geniet van mijn hangmat op exotische lokatie. Net zoals die nacht in een tent in mijn eentje op het strand aan de Dode Zee in Jordanië. Ik lag heerlijk in mijn slaapzak te genieten van de opgestoken avondwind wetend dat ik de volgende nacht zeker goed slaap maar deze nacht geen oog dicht doe. Wat net weer anders was als die eerste nacht in een tent bij het Yamdrok Tso in Tibet. Dat ligt op 4441 meter en dus heb je de hele nacht een ademhaling of je net een sprint hebt getrokken. Wat je ook doet, die hartslag krijg je niet omlaag. Daarnaast was het koud, koud! Alles wat ik mee had, had ik aan, echt alles. En zelfs dat was niet genoeg. Zo’n doorwaakte nacht levert in ieder geval nog een goed verhaal op. Een beetje wakker liggen in de Vinex doet dat zeker niet.

Apple-dieet

De volgende ochtend oppert manlief dat het blauwe licht van de iPad/iphone/macbook wellicht de oorzaak is. Dus vanaf nu op Apple-dieet. Koffie ’s avonds doe ik allang niet meer en laat wijn drinken is voor mij ook geen goed idee. Aan dit lijstje voeg ik nu toe vanaf 21 uur niet meer op een schermpje. Dat klinkt tot 21 uur best een prima plan. Maar alles wat ik na 21 uur bedenk komt er toch op neer dat ik mijn iPad nodig heb: boodschappenlijst maken, notities maken, actiepunten noteren, de weersvoorspelling checken, uitzoeken waar het museum is waar we morgen naar toe willen, kijken wat tickets naar Dubai kosten met kerstmis en meer van levensbelang zijnde zaken.

Ik zoek het mooiste notitieboek dat ik kan vinden en leg het naast mijn bed. Bovenop de stapel aangeschafte boeken, want nu heb ik tijd om te lezen. In verband met onze thuisblijfvakantie oftewel staycation sloeg ik vooral reisverhalen in. Van Iris Hannema bijvoorbeeld: “Miss yellow hair, hello!”. Leest supervlot en met humor weg, dus gauw door met haar 2e boek: Het Bitterzoete paradijs. Onderaan ligt een boek van Marica van der Meer: “Weg van de wereld” over een fietstocht van 28.000 kilometer van Nederland naar Australië om de verjaardag van haar vriendin bij te kunnen wonen.

Niets leukers dan andermans reisellende lezen in mijn eigen comfortabele bed. En alles wat des avonds in me opkomt aan to do’s en goede ideeën gaat in mijn mooie zilveren boekje, anders lig ik daar weer wakker van.

Gepubliceerd door

Ingeborg

Op reis in dit leven, als moeder, als vrouw, als mens, deel ik graag wat ik zoal tegenkom. Op het gebied van eten, werk, reizen, kinderen, wonen in de Vinex en dromen. Leuke en inspirerende dingen & soms ook minder leuke ervaringen.