Leonoor

Flitsen uit het verleden: hoe het parvo-virus mijn zwangerschap overnam

“Bereid u zich voor om afscheid te nemen”. De gynaecoloog zet snel het echo-apparaat uit en lijkt in paniek. Het wordt koud in de onderzoekskamer. Ze veegt de gel van mijn buik en ik trek mijn zwangerschapsjurk recht. Wat bedoelt u vraag ik onnozel. “Het ziet er slecht uit met de baby, ik weet niet wat er aan de hand is, maar u moet u op het ergste voor bereiden.” In mijn hoofd wordt het leeg.

 

Hoe het parvo-virus mijn zwangerschap overnam

Een uur later zitten we in het academisch ziekenhuis. We hoeven nergens te wachten en de arts die mijn buik onderzoekt, werkt rustig en geconcentreerd. In de koele kamer word ik wat rustiger. In Nederlands met Zuid-Afrikaans accent legt de arts uit wat onze baby heeft: ze ontwikkelt een enorme bloedarmoede door het parvo-virus.  Dat virus heeft baby opgelopen door de 5e ziekte, die ik dan gehad moet hebben. De symptomen van de 5e ziekte lijken op griep, dus met een beetje pech valt je dat als zwangere helemaal niet op.

Afscheid nemen of niet?

We hoeven geen afscheid te nemen, baby is wel ernstig ziek en er is maar 1 plek in Nederland waar ze baby kunnen helpen. Het LUMC. Wanneer kunnen we daar terecht vraag ik. Nu meteen is het antwoord. Met de instructie om snel langs huis te gaan, een weekendtas te pakken en dan gelijk naar Leiden te rijden verlaten we het UMC. Net voordat we de onderzoekskamer uitstappen, vragen we of hij kan zeggen welk geslacht de baby heeft. Niet begrijpend kijkt de arts ons aan, weet u dat nog niet? Nee, maar nu baby zo ziek is, wil ik het wel weten. “U krijgt een dochter”.

De cruciale herfstvakantie

Dat is nu 9,5 jaar geleden. De laatste weken komen op de meest onmogelijke momenten flitsen uit die tijd voorbij. Uren heb ik gezeten in de wachtkamer van de beste arts ter wereld. Hij nam voor iedereen de tijd vandaar dat zijn spreekuur altijd enorm uitliep. Na de eerste afspraak nam ik 1 thermosbeker thee mee, 2 kranten en een boek. Elke week zag ik baby groeien en haar bloedwaarden waren na de operatie in Leiden goed en bleven goed. Alleen haar dikke met vocht gevulde buik bleef de artsen zorgen baren. Die had binnen 2 weken naar de bloedtransfusie weg moeten zijn en dat was ie niet. Toen de herfstvakantie aanbrak, kon het niet anders dan dat ik 1 week de controle zou overslaan. Ik zag er niet veel kwaad in maar de arts was er niet zo blij mee. Omdat baby haar dikke buik bleef houden, moest ik me voorbereiden op een keizersnede zei de arts. En daar was ik dan weer niet zo blij mee.
Eerste consult na de herfstvakantie: de echo liet zien dat baby geen dikke buik meer had, verdwenen, opgelost! Ik blij maar de arts was zo blij, ik werd bijna geknuffeld zo opgelucht was hij. Keizersnede van de baan. Uiteindelijk werd Leonoor geboren op de uitgerekende datum. Die kans is klein: ongeveer 5%.

Toeval?

Mijn mooie, lieve, slimme dochter was er bijna niet geweest. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ze gezond en wel ter wereld zou komen, maar dat was niet op wetenschap gebaseerd. Eerder op naïviteit en omdat ik de werkelijkheid niet begreep. Of beter gezegd die drong niet door.
Ik zit in onze voortuin en kijk uit naar mijn spelende meisje in het park. Ze helpt ons buurmeisje van 5 bij het klimrek. Niets herinnert nog aan haar moeilijke start en haar gevecht om te leven. Bij de laatste controle als ze 4 jaar is zijn ze in het LUMC verbaasd en blij dat het zo goed met haar gaat: ze is bovengemiddeld slim, kan fysiek alles en ontwikkeld zich goed. Veel parvo-baby’s – als ze levend ter wereld komen – hebben 1 of meerdere problemen, 15% bijv is spastisch. Leonoor is een wonder, een cadeau en het lijkt alsof dat steeds vaker tot me doordringt. Gelukkig heb ik mijn zonnebril op bij al deze gedachten.
Een paar dagen later krijg ik een appje: hoe het ook al weer zat met Leonoors ziekte als foetus? Hoe heette dat en welke arts heeft ons toen geholpen? Een kennis van mijn vriendin is zwanger en heeft een baby met veel vocht in haar buik en ze maakt zich grote zorgen. Ik leg al mijn werk neer en bel haar gelijk terug. In 5 minuten ratel ik alle informatie op en komen namen en feiten terug uit een opengetrokken lade ergens in mijn geheugen. Alsof het gisteren is zo voelen alle emoties. Blijkbaar is het tijd om alles nog eens te doorleven.
’s Avonds op de fiets naar huis genietend van het mooie weer fietst een mevrouw me tegemoet die me indringend aankijkt. Ze is klein van stuk en grijzer dan ik me herinner. Ineens weet ik het: het is de kinderarts uit Leonoors parvotijd.

Gepubliceerd door

Ingeborg

Op reis in dit leven, als moeder, als vrouw, als mens, deel ik graag wat ik zoal tegenkom. Op het gebied van eten, werk, reizen, kinderen, wonen in de Vinex en dromen. Leuke en inspirerende dingen & soms ook minder leuke ervaringen.