Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 5

In de dagen dat ik hier ben, probeer ik een indruk te krijgen van het gewone leven in de Emiraten. Voor zover je in deze omgeving van gewoon kunt spreken. Het is verleidelijk te denken dat vrouwen die een hijab dragen, niet zelfstandig zijn maar dat lijkt hier niet waar. Volgens Hala staat er niets over hijabs en niet mogen zwemmen in bikini in de Koran ( zij kan heel mooi Koran zeggen). Moderne en goed opgeleide vrouwen zoals zij nemen als eerste een vrouw in dienst om het schoonmaakwerk te doen en als er kinderen zijn een nurse of een nanny. Anders kunnen ze zelf niet fatsoenlijk werken. En zo hebben ze ook wat tijd om er zelf leuk uit te zien, tijd besteden aan mooie kleding, mooie nagels & haren enz.

Lees verder Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 5

Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 4

Ik ben een paar dagen alleen in Abu Dhabi. Op zich helemaal prima, het enige wat ik minder aangenaam vind, is alleen eten. Hala raadde La Brioche aan, tegenover mijn hotel maar dat blijkt een coffee shop met heerlijke taartjes. Nu zit ik in de Blue Line Bar uitkijkend over Abu Dhabi by night. Naast me zie ik 1 etage lager allemaal gesluierde dames zitten, druk pratend te eten en te genieten van sheesha (waterpijp).

Lees verder Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 4

Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 3

“Mama, vind je het spannend?” vraagt mijn dochter als ik met haar zit te Skypen. Zij is thuis en zit aan tafel te kleuren en ik zit in de lobby van een hotel in Abu Dhabi. Terwijl ze verhalen vertelt over vandaag vraagt ze me ineens of ik bang ben. “Nou, eerlijk gezegd eerst wel maar nu niet meer”. Hebben kinderen meer sensoren dan wij? Ik vond het inderdaad best eng om in Abu Dhabi als vrouw alleen in een hotel te zitten en erop uit te gaan. Uit gaan is hier super convenient, taxi’s zijn overal, kosten weinig en er is overal personeel om je te helpen.

Lees verder Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 3

Een goed gesprek met een paard

Een goed gesprek met een paard. Dat is wat ik ga doen op deze donderdagmiddag.

Om de beurt stellen we ons voor. 6 Vrouwen en 1 man, allemaal uitgenodigd door De Energiemaatschappij en deze middag naar de Botlek gereden. Voor een middag op het platteland in de stallen van Annemarie van der Toorn.
Warme kleding aan en stevige schoenen was de instructie. Bij binnenkomst staan de thee en de koekjes op tafel, is het aangenaam warm en hangen er posters van paarden aan de wand. Af en toe klink gehinnik en het stappen van een paard. Op een trailer zo blijk later. Trailertraining: voor paarden die in een trailer stappen of zijn niet aangenaam vinden.

Bikini Challenge

Nu ik weer veelvuldig op het schoolplein te vinden ben, hoor ik nog eens wat. Vorige week ving ik het woord Bikini challenge op. Jawel, veel mensen gaan nog skiën, maar de focus is al op de bikini. De bikini Challenge is geen dieet zo vernam ik (pluspunt 1), duurt 8 weken (oké, klinkt overzichtelijk) en levert veel spierpijn op. Eenmaal thuis heb ik de stofzuiger maar eens links laten liggen en ging ik op zoek naar meer info over deze nieuwe challenge. Google levert op een boek van Mieke Kosters en een link naar de site van Flair.  Ere wie ere toekomt: Flair deed deze uitdaging vorig jaar reeds. Dus nieuw is ie niet. Wat is het dan wel?

Lees verder Bikini Challenge

Wandelend naar een nieuwe baan

Binnenkort ga ik wandelen. Niet alleen maar met Marjolein van het Coachbureau. En dat is een aanrader. Nu ik de volgende 22 jaar (of 25 of 30) jaar van mijn werkende leven aan het overwegen ben, kan ik wel wat hulp en uitdagende vragen gebruiken. Als huiswerk mag ik allerlei opdrachten doen en verzamelen wat zelfonderzoek in het verleden al eens heeft opgeleverd. Deze ochtend duik ik in mijn digitale en papieren archief. Gelukkig heeft mijn Apple een fijne zoekfunctie en verschijnen na enkele seconden reeds de eerste 360-gradenformulieren in beeld. Ik verdwaal in vragen en antwoorden door vrienden, familie en toenmalige collega’s gegeven.

Lees verder Wandelend naar een nieuwe baan

30 Dagen groene smoothies

Op een dag kreeg ik post uit België. Over 30 dagen groene smoothies eten. “Interessant” dacht ik en sleepte het bericht naar de to do-map. Zittend of meer hangend op een zonnestoel in een mooie tuin in Oostenrijk, genietend van al het heerlijks dat ons dagelijks werd voorgeschoteld kon ik me voorstellen dat die groene smoothies iets konden betekenen als eenmaal thuis die kilo’s er weer af moeten.

De post bleef wekenlang veilig in de to do-box. Dat heb je met zo’n box: die loopt vanzelf vol met aktiepunten.

30 Dagen groene smoothies

Eenmaal per week gaat dochterlief naar klassiek ballet. En als het dan gelukt is om haar met strakke balletknot in een vlekkeloos wit pakje op zwarte balletschoentjes tijdig aan de barre te plaatsen, dan is het tijd voor de mapjes to do en to read. In een uur kom ik dan best een eind. Heerlijk. Zo kwam ik begin oktober de smoothies weer tegen. En omdat op sommige dagen die vakantiekilo’s er nog aan zitten, minder brood eten echt een opgave is en de 100% suikervrije dagen het dreigen af te leggen tegen de uitzondering, besloot ik te reageren.

Deze impuls om weer eens kritischer te zijn op wat ik naar binnen werk, komt precies op het juiste moment. Fysiek dan. Praktisch namelijk helemaal niet. Ben veel onderweg met de NS voor gesprekken en altijd als het lunch is sta ik op een station, waar de AH to go toch wel de eet-dienst uitmaakt. Mijn tas is al loodzwaar – naast iPad, een fles water en wat een vrouw nog meer voor wonderlijks meeneemt in haar tasje, weegt Linda ook een hoop :), dus veel animo om nog een tas mee te nemen met salades, dadels en studentenhaver voor nood had ik nog niet. Wellicht iets met de D van Discipline. Als gezond eten door de weeks al lastig is, dan zwijg ik nog maar over het weekend. Heen en weer gerace tussen sportclubs op onmogelijke tijden leiden meestal tot een krentenbol met een kopje thee in de zwemkantine, het meest verantwoorde wat ter plekke te koop is. Dus eens zien wat Katinka van Legally Raw, de mevrouw van de post over de smoothies, voor praktische tips heeft.

Een vrolijke site, filmpjes op YouTube, lekker laagdrempelig en in feestelijk Belgisch legt ze alles uit. Ze werkt gewoon met een blender, dus geen dure slowjuicers nodig. Mmm, jammer, geen drempels so far. Eerst dacht ik 30 dagen alleen maar smoothies? Nou, dan val ik wel af. Maar hoe houd ik dat ga volhouden? Het blijkt te gaan om 1 groene smoothie per dag. Eigenlijk is de bedoeling om de ochtend door te komen met sap en dus maak je ’s ochtends 1,5 liter en drink je dat verdeeld over de ochtend op. Dat gaat veel energie geven en de eerste dagen moet je even wennen aan een gevoel van lichte trek, want de groene sapjes verteren lekker en dus heb je eerder het idee dat je wilt eten. Niet doen, althans niet voor de lunch. Vanaf de lunch eet je gewoon, liefst zonder suiker en zo min mogelijk brood en juist met zoveel mogelijk groente. Klinkt goed. Afgelopen weekend al een grote voorraad courgettepreisoep en tomatensoep gemaakt. Daar is die D van Discipline: koken op zondag voor de hele week. Als je dat eenmaal doet, heb je er een week lang plezier van. Maar dan moet je jezelf wel eerst achter dat fornuis slepen. Doe het, want de beloning is groot! Ten eerste ruikt het lekker in huis, ten tweede ligt er niets meer weg te rotten in de groentenla of daarbuiten en tot slot is er de voldoening dat je zo goed bezig bent geweest.

Tot zover de preek. Aan mezelf. Nu een boodschappenlijst maken voor de smoothies, want selderij, boerenkool, sla en biet heb ik niet in de groentenla liggen. Mango en ananas idem. En dan ’s avonds mixen en matchen: wat zal ik ’s morgens snel klaar zijn!

Als je moe bent

Bij de bieb had ik een boek van Anselm Grün gereserveerd. Anselm Grün is monnik en heeft veel boeken op zijn naam staan die allemaal op de plank Levenskunst in de bieb staan. Of op de plank “Zelfhulpboeken” maar dat klinkt een stuk minder aantrekkelijk. Nu staat er groot op de kaft “Als je moe bent”. En ik wou het boekje meenemen naar het dorpsstrandje om te lezen terwijl de kinderen zich eindeloos vermaken met water en zand. Om nou als -niet geheel vrijwillig maar op dagen dat het 30 graden is en de zon schijnt wel- werkloze (beeldig bruin want alle tijd om in de zon te zitten) een boek met deze titel te gaan zitten lezen? Ik deed het toch en sloeg de stukken die over de bijbel gaan meestal over. Dat had als voordeel dat ik het snel uit had en toch veel stof tot nadenken had gelezen.

Moe, afkorting van moeder?

De ondertitel luidt “De weg naar nieuwe levenslust” en dat is al een stuk opbouwender. Tussen alle uiteenzettingen over hoe het thema moe voorkomt in de verschillende bijbelverhalen, viel mijn oog op pagina 97:
“Bij vrouwen is de oorzaak van moeheid vaak dat ze te weinig naar hun hart luisteren. Ze wijden zich helemaal aan hun huishoudelijk werk en menen dat hun gezin dat nodig heeft. Maar ze luisteren te weinig naar hun eigen hart. Het gezin heeft niet in de eerste plaats de diensten van de moeder nodig, maar haar hart.”

Laten wij moeders dit motto meenemen op vakantie. Om daar vast te oefenen zodat we dit de rest van dit jaar en het leven kunnen toepassen. Laat staan die was en de stofzuiger, stop met het aanleggen van lijstjes met aktiepunten variërend van “cadeau voor feestje Pien” tot “broek laten maken Karel”. En als je dan toch eens moe bent, accepteer dat dan en ga gewoon lekker even slapen. Want dat schrijft Anselm Grun ook: een ieder van ons heeft zijn eigen bioritme. Daar luisteren we ook al niet naar en als we dat wel zouden doen, worden we allemaal fitter en aardiger.

Vanmorgen bijvoorbeeld was ik om 5 uur wakker. Het was na die prachtige zomerse dagen (te) warm geworden in huis. Hoe zou het zijn om dan op te staan en te gaan hardlopen? Weer terug uitpuffen in de nog stille tuin waar alleen vogels zingen en het nog aangenaam koel is terwijl de lucht al strakblauw is en de dag in wording er veelbelovend uit ziet. Voordat het ontbijtritueel begint heb ik de krant al uit, kortom een droomstart van de dag. Vooral als ik dan in het kader van mijn bioritme mezelf voorneem om rond half 12 ’s middags lekker te gaan slapen. Een uurtje bijtanken. Dan voelt 5 uur opstaan ineens niet erg meer.
Moe zijn kan ook erg nuttig wezen. Het geeft je de kans om zaken van een andere kant te bekijken. Nu je je scherpte kwijt bent, zie je door alle ratio heen wellicht je echte verlangens: moeheid als begin van een innerlijke transformatie.
En met deze wijze woorden van onze Duitse levenskunstenaar wens ik iedereen een fijne zomer.
Noot: lees hier mijn andere blogpost over deze wijze Benedictijner monnik.