Hoe ziet je kledingkast eruit na 1 jaar zonder werk?

Vanmorgen in de mail: een uitnodiging van het UWV om te komen praten. Vanwaar deze eer dacht ik nog? Nou, zei de mail, “u bent 10 weken werkloos binnenkort, vandaar.” 10 Weken? Was dat maar waar, eerder 10 maanden. Maar goed, 1 telefoontje levert op dat het de verkeerde brief is maar dat ik toch zeker langs mag komen. Moet. Of mag? Hoe dan ook, op 5 december word ik verwacht en of ik de folder PAWA wil doornemen. Okee. PAWA blijkt te staan voor Passend Werkaanbod. De folder vrolijkt me op met de mededeling dat ik als jubilaris nu alle banen aan moet nemen die me aangeboden worden. Of het nu 3 uur enkele reistijd is of niet, of het ongeschoold werk is, niets betaalt of iets, maakt allemaal niet uit, zegt de folder. Ook nog informatie over een ingewikkeld verrekensommetje, maar dat gaat meneer mij vast nog uitleggen.

Nu ik voor het eerst in 10 maanden live iemand van UWV aan de lijn heb, vraag ik gelijk of al mijn sollicitatieverplichtingen goed doorkomen. De site ligt er namelijk om de haverklap uit en volgens de instructies moet ik minimaal 4 sollicitaties per periode doorgeven. Gelukkig staan al mijn verrichtingen luid en duidelijk in de computer bij meneer. Pak van mijn hart.

Hoe ziet je kledingkast eruit na 1 jaar zonder werk?

Naar sollicitaties weet ik meestal wel wat ik aan zal doen, maar wat doe je aan naar het UWV? Zal ik op mijn paasbest of juist niet? Tenue de ville wellicht? Op naar mijn kledingkast. De afdeling jasjes en rokjes ziet er bij nadere beschouwing treurig uit. Na 1 jaar zonder werk ziet je kledingkast er dus zo uit. Ze voelen zich in de steek gelaten en verwaarloosd. Ze zien er stoffig uit en ik kan me niet heugen wanneer ik die jasjes en rokken aanhad. Ze doen ook ineens tuttig en verre van hip aan. Een rij met -vooral witte – blouses hangt stil in een hoek. Even overweeg ik alles uit de kast te halen. Weg ermee! Wie kan ik blij maken met mooie jasjes van Pauw, een lange colbert van Josephine en meer van die classics. Ik doe het niet. Anders is mijn kast echt bijna leeg en dat ziet er ook treurig uit. Ik haal het stof van de jasjes af en hang alle “werkkleding oude stijl” bij elkaar. Wie weet wat 2013 brengt.

En naar het UWV ga ik als mezelf. Dat lijkt me het beste.

Aisha – berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko

Dit is Aisha,berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko. Het huis van Aisha bestaat uit 2 grotten naast elkaar. Slapen doet ze op de grond en de voorraadkast zijn een paar blauwe zakken gevuld met meel. Water halen doet ze met een ezeltje: 1 uur lopen naar het dorp. En dus ook weer 1 uur terug. Aisha is 9 jaar en helpt haar moeder brood te bakken. Voor de lunch en voor de gasten: dat zijn wij. We geven we haar en haar broertje van 5 een schriftje en een pen. Ik ga naast Aisha zitten en vraag met mijn handen en beste Arabisch of ze de eerste letter van het alfabet wil schrijven, alif. Ze lacht lief, kijkt naar haar moeder maar ze schrijft niets op. Later begrijp ik dat ze niet naar school gaat. De gids zegt dat er geen leerplicht in Marokko is, maar volgens onze boeken is die er wel. Het verklaart wellicht waarom nog geen 40% van de vrouwen in Marokko kan lezen en schrijven.

Aisha, berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko

Na het heerlijke brood en thee (getrokken van tijm) wandelen we verder door het prachtige rood gekleurde landschap gevuld met oude vervallen en gloednieuwe kashba’s. In het zonnetje laat Aisha mij niet los. Mij lijkt onderwijs essentieel voor haar, maar andere wandelaars vragen zich dat af. Wat brengt het berberkinderen als ze leren lezen? Ze hebben hier weinig keus voor een ander leven, er is maar 1 smaak in de Atlas in Marokko en dat is trouwen en kinderen krijgen. De zorg voor eten en kinderen kost moeders hier veel tijd en anders de was wel. Die doen ze in de rivier met de hand. Met zijn allen, super gezellig dat wel. De vrouwen lachen heel wat af en roddelen tussendoor over onze korte broeken. De was doen en brood maken leren ze al jong en daarvoor heb je geen letters nodig. Maar toch.

Khadija

IMG_0927

Dit is Khadija (spreek uit: Gadiesja). Ze is 2 jaar en het kleine zusje van Aisha. Zij woont dus ook in een grot. Vier maanden per jaar dan, als het winter wordt trekt haar familie naar het huis van opa in een dorp en laten ze het Atlasgebergte achter zich. Waar die 200 schapen blijven ben ik vergeten te vragen. Mijn Berbers is nu ook niet weer zo goed.

Fatima

Verder wandelend door de Dadesvallei in Marokko moet ik denken aan Fatima. Over 2 maanden gaat ze trouwen met Mohammed die in het Franse Rouen woont en werkt. Stralend van oor tot oor laat ze haar ring zien. We drinken thee in haar huis samen met haar moeder Aisha, vader Hussain (onze gids die zichzelf vloeiend Frans heeft geleerd) en zus Samira. Zou ze ook maar enig idee hebben van de cultuurschok die haar te wachten staat? De voorbereiding voor haar nieuwe leven zijn lessen Franse taal, 1 uur per dag. Of er ook cultuur bij zit vraag ik me af. Fatima is 17 jaar. Haar vader maakt grapjes bij de thee en heeft ons al verteld dat hij haar vreselijk zal missen als ze eenmaal in Rouen woont. Vader Hussain en moeder Aisha hebben geen geld om hun dochter straks in Rouen op te zoeken.
Een paar dagen later sta ik op het vliegveld in Marrakech in de rij voor de douane. Voor me een jonge vrouw met een jongetje van 1 jaar op de arm die afscheid neemt van haar ouders. Ze blijven maar knuffelen en ze hebben alledrie tranen in hun ogen en ik denk aan Fatima.

Afscheid van oude dingen

Vandaag is het zo’n dag. Al maanden ligt hij als oud vuil op de vloer. In plaats van geliefde knuffel ben je verworden tot deurstop. De vulling begint nu uit je nek te komen, je mist al 2 jaar een oor en je ruikt niet lekker meer, maar stoffig, beetje schmutzig. En ik heb een opruimbui. Afscheid van oude dingen. Om niet zonder roem ten onder te gaan heb ik je even op de tuinbank gezet. De zon schijnt, je zit er mooi bij. Zo ben je vereeuwigd en heb ik je bedankt voor je 42 jaar trouwe dienst. Vroeger zaten we samen op mijn driewieler. Racen op het balkon in Weesp. Vroeger.

Olifant is niet de enige die uit dit huis verdwijnt per heden. Zo stond er op zolder al sinds 30 april een tas met niet verkochte spullen. Na de vrijmarkt heeft W. alles nog enthousiast op Marktplaats gezet, maar ik geloof niet dat er veel interesse in boeken is. Of het nou “Duik in je weeën” heet of over de USA gaat door M. Westerman, ze liggen nu in de blauwe kliko.

Opruimen 2.0

Afgelopen zaterdag mezelf nieuwe kleren cadeau gedaan. Ik had maar 1 missie: iets hips! Als ik in mijn kast keek werd ik vrolijk aangestaard door juffrouw keurig jasje (8 jaar oud), mevrouw nog netter colbert (Pauw, 10 jaar oud, kan niet weg want was ooit heeel duur en Pauw kan altijd nog, toch?) en vele andere kledingstukken die best goed zijn. In ieder geval is alles heel, is er niet echt iets mis mee, maar zo saai! Terug uit de winkel, geslaagd en wel, gauw naar mijn kast. Want nieuwe spullen erin = oude rommel eruit. Heerlijk, de t-shirts en broeken vlogen naar mijn bed. Hun volgende bestemming: de zak van Max of zoiets. Nu heb ik ook paar dingen die niet gelijk weg mogen, maar even in de bedenkfase. Ik zocht een plastic kledinghoes om ze in de schuur te hangen zodat ik over een paar maanden het oordeel kan vellen: stay or go. Maar die hoezen bleken onvindbaar. Een speurtocht in huis leidde tot de conclusie dat er nergens een geschikte plek is voor kleding met bedenktijd. Geen grote lege zolder of nog niet in gebruik genomen kast. Mmmm, helaas, terug in de kast. Maar goed, zij zijn over een paar maanden aan de beurt.

Afscheid van oude dingen

De volgende actie wordt mijn eetkamerstoelen verkopen. En de houten kist die ik ooit in Tilburg kocht. Kan ook Sittard zijn geweest. In ieder geval is ie prachtig maar zijn houdbaarheid in mijn interieur is verstreken.

Ook heerlijk: nieuwe sokken, kousen & witte t-shirts! Zo’n hele stapel vers, fris nieuw spul. Of krakend wit nieuw beddengoed! Maar ook de krant, ongelezen of een blad, vers uit de verpakking, helemaal alleen voor mij. Okee, ik dwaal af, ik ga wat doen 🙂

 

Hala & de werelddeal

Toen we landen in Amman was ons gesprek noodgedwongen ten einde. Twee uur lang onafgebroken hadden we zitten praten. En voor we in het vliegtuig van Turkish Airlines stapten, kenden we elkaar niet. Hala heet ze en ze woonde toen in Amman. Fotografe en in Istanbul geweest voor een fotografieprijsvraag. We hebben emailadressen uitgewisseld en nog diezelfde week in Jordanie kreeg ik een mailtje met tips voor Wadi Rum. Dankzij het wereldwijde web mailen en Facebooken we wat af. En ze zit ook gewoon op Twitter. Leuk om haar berichtjes te zien, hoewel mijn arabisch nog niet op niveau is en ik er dus weinig van begrijp 🙂 Je kunt wel online vertalen en dat levert soms hilarische en vooral onbegrijpelijke teksten op. Erg leuk.

Trouwen

Een jaar na mijn wandelvakantie in Jordanie trouwde Hala in Amman. Op 29 april, tegelijk met Kate & William. Ik heb me suf gepiekerd hoe ik er bij kon zijn. Met man en kinderen of juist alleen, hoe financier ik dat? de eeuwige geldkwestie, tijd en meer aardse zaken. Met Leonoor en Karel tekeningen gemaakt en kaarten geschreven en gepost. Geen idee hoe lang post naar Jordanie erover zou doen, maar goed. In mijn hoofd & hart was ik bij de bruiloft.

Post

Met Kerst kreeg ik een grote enveloppe uit Abu Dhabi, met interessante etiketten en postzegels erop. Een prachtige kerstkaart met hele mooie wensen! Hala is na haar huwelijk naar Abu Dhabi verhuisd, want daar woont en werkt haar man. Iets met olie, maar voor mijn gevoel werkt iedereen daar met of voor iets met olie :-). Sindsdien houd ik van alles bij over Abu Dhabi of Dubai. Een fascinerende regio. In veel opzichten. Ik zou er graag een kijkje nemen. Dus naar het reisbureau met een plan: met z’n 4’en in de krokusvakantie, dan is het daar 27 graden, net lekker. Vanaf maart gaat de temperatuur oplopen naar 30 graden om in juli rond de 45 graden (of meer!) te scoren. Dan is wat warm voor een stadstoertje met kinderen zo dacht ik. De juffrouw van het reisbureau zat druk op toetsen te rammelen in haar computer en tussen het wachten “op het systeem” door bleek het een hele puzzel. 4 Tickets, het liefst direct, een hotel of een appartement (daar doen ze niet echt aan in Abu Dhabi) en een transfer naar Dubai om in het Atlantis The Palm 1 of 2 nachtjes te verblijven. Ik begreep dat we daar echt heen moesten namelijk. Een soort superzwembadhotel. En vanaf Dubai gaan veel meer vluchten op een dag. Geen idee van afstanden maar het blijkt dat Dubai -> Abu Dhabi 160 km uiteen ligt en er wordt driftig heen en weer gereden tussen die steden. Aha. Na 2 uur rolden er prijzen uit  “het systeem”. Juist. Nou, dat loog er niet om. 6000 Euro. Jawel, en dan heb je nog niets gegeten of gedronken of gezien. Oei. Dag droom. Ik ga wel weer mailen en twitteren en foto’s online zetten.

Maxima

Begin dit jaar ging de koningin met Willem en Max naar Abu Dhabi en omgeving. Ha! Even kijken wat er allemaal te zien is, dus voor de buis. Nou behalve uitgebreide shots van allerlei hoofddoeken en een glimp van een prachtige moskee niet veel. Ik denk ook niet dat Sultan Qaboosh mij zo zal onthalen als ik daar land, maar dat mag de pret niet drukken. Er is zoveel te zien. De malle rijke oliesjeiks is niets te dol. Zo vind ik prachtige impressies van op te richten musea als het Guggenheim en het Louvre. Of het al af is, wordt me niet duidelijk, maar groots denken dat kunnen ze daar. Hoezo compromis? Er wonen nog geen miljoen mensen met tig nationaliteiten. Je kunt er alle keukens van de wereld proeven, van Arabisch tot Italiaans.

Een werelddeal!

You’ve got mail: de KLM meldde zich in mijn mailbox. Met de werelddealweken. Mmm interessant. Je kon tickets naar Dubai winnen. Dus meedoen. Wouter ook. Helaas, niet gewonnen. Toch nog eens naar die werelddealweken kijken. Enig speurwerk leverde op dat ook Abu Dhabi een bestemming in de deals was. En wel voor de helft! Ik nam een besluit: nu of niet, dus geboekt. Voor mezelf. Spannend! En toen even thuis overlegd 🙂 En Hala geïnformeerd. Nog maar 4 weken en dan ga ik. Uit logeren. Kennismaken, proeven van de sfeer, cultuur, het eten, de taal, genieten van de zon en al het moois dat Abu Dhabi te bieden heeft. En ik heb geluk: het Abu Dhabifestival begint precies als ik er ben. Mijn camera en notitieboek liggen klaar. Nu op jacht naar cadeaus. Wat zal ik meenemen? Zoals Karel al zei “als die mensen daar zo rijk zijn mama, wat neem je dan voor ze mee?”

Horoscoop

Voor iedereen die Ram als teken heeft het volgende. Ik heb er weinig zinnigs aan toe te voegen! Tot in september 🙂 En oh ja, laat weten of het een beetje klopte. If applicable.

Augustus wordt een belangrijke maand voor jou, Ram.
Je aandacht en energie wordt gericht op je huis, familie en zaken die te maken hebben met onroerend goed en dat kan van grote invloed zijn op je carrière, persoonlijke vrijheid en relaties.

Jouw planeet Mars gaat vanaf 4 augustus in het teken Kreeft lopen en dat betekent een verschuiving van het rationele denken naar emotionele energie. Je wordt in staat gesteld om emotionele bagage uit het verleden verder op te ruimen. Ook is het goed om in deze Mercurius retrogradeperiode je werksituatie opnieuw te bezien en de mate waarin stress van invloed is op jouw geestelijk en persoonlijk welzijn.

De Nieuwe Maan in Leeuw van 30Juli vormde een mooi aspect met jouw teken en dat brengt je deze maand een innerlijk gevoel van rust en kalmte dat een positieve uitwerking heeft op alle levensgebieden. Gemaakte plannen ontvouwen zich en doelen zijn binnen handbereik zonder daar al te veel moeite voor te doen. Je wordt de helpende hand geboden en je hoeft niet al te veel tegenwerking te verwachten en als dat plaatsvindt komt dat van manspersonen of van anderen die het voor het zeggen hebben. Het is een ideale tijd om om eens even de boel de boel te laten en een vakantie te overwegen, maar deze positieve energie zou je ook kunnen aanwenden om persoonlijke doelen verder uit te werken. Deze energie is de hele maand augustus voelbaar voor de vroege Ram. De energie van de Volle Maan op 13 augustus heeft een zelfde positieve uitwerking en is na de tweede helft van deze maand  voelbaar voor de midden en late Ram.

Emoties kunnen hoog oplopen in de eerste helft van deze maand en je bent dan geneigd eerder tot actie over te gaan in plaats van alles eerst goed te overdenken. Gesprekken kunnen op 3 en 4 augustus een steun in de rug betekenen, rond 7 en 8 augustus speelt helderheid en duidelijkheid een belangrijke factor. Emoties en spanningen spelen op rond 8 augustus en met Volle Maan op 13 augustus komt alles samen. Met deze energie kan je ook een heel wat bereiken als je geaard blijft en niet verbruikt in impulsiviteit, en dat is het geval op 9, 10,16, 17, 24 en 25 augustus.

Een spanningsaspect van Mars gedurende de hele maand augustus zorgt voor een toename van energie binnen in jezelf met daarbij een sterk verlangen om jezelf te profileren en dat dan leiden tot een uitbarsting wanneer jij je zin niet krijgt. Een emotioneel probleem vraagt om oplossing en discretie. Doordat jij zoveel verlangt van de ander kunnen moeilijkheden binnen een relatie optreden en de ander zal daarbij net zo fel als jij reageren. De ander de ruimte laten, luisteren en proberen tot een compromis te komen is het beste wat je kan doen in zo’n situatie. Als deze Marstransit voorbij is ben je veel beter in staat om op een meer ontspannen manier je wensen kenbaar te maken. Sport, fitness en seksualiteit zijn een goede uitlaatklep om het teveel aan Marsenergie te kanaliseren. Deze Marsenergie is voor de vroege Ram voelbaar van 3 tot 18 augustus en de midden Ram van 19 tot 31 augustus.

Je innerlijke moed en zelfvertrouwen zorgt ervoor dat je toch bij jezelf blijft en rond 21 en 23 augustus wordt alles weer rustiger. Op het gebied van werk en gezondheid gaat het de goede kant op. Rond 28 augustus mag je iets verwachten op carrièregebied, dat kan te maken hebben met een sollicitatie, eerder aangeboden werk of een financiële verbetering.
Een mooi aspect dat Venus met jouw teken vormt zorgt dat alle Rammen het leven over het algemeen van de mooie kant bezien. Het leven verloopt voorspoedig en jouw liefdevolle en rustige houding wordt door jouw omgeving op een positieve manier beantwoord. Het is een evenwichtige periode waarin je het fijn vindt om aan het werk te gaan en leuke dingen te doen. Ook op financieel en op liefdesgebied gaat het je voor de wind en je waardering voor al het mooie om je heen zorgt ervoor dat je creativiteit hoogtij viert.
Deze mooie Venusenergie wordt door de vroege Ram gevoeld van 1 tot 5 augustus, de midden Ram van 6 tot 13 augustus en de late Ram van 14 tot 21 augustus.

Voor de late Ram zorgt een positief aspect van Mercurius ervoor dat deze maand gedachten en gevoel met elkaar in harmonie zijn. Gedachten en ideeën  vloeien als vanzelf samen in een woordenstroom en maakt dat ook gesprekken vruchtbaar en aangenaam verlopen. Een goede periode van concentratie waarin je dingen beter in je op kan nemen en verwerken. Hierdoor ben je beter in staat om je administratie bij te werken of dingen af te werken die zijn blijven liggen. Je spreekt duidelijke taal en dat maakt het in deze periode makkelijker om te onderhandelen, zowel in in de privé als zakelijke sfeer. Ook kan je de rol van bemiddelaar op je nemen, mochten er problemen zijn gerezen binnen je familie of vriendenkring.

 

Benedictus (480 – 547)

Ik moest ook 2 x kijken om te beseffen hoe lang geleden Anno Domini 480 is. Toen werd Benedictus geboren en hij heeft wijze dingen bedacht. Dat las ik net op www.simplifylife.nl Hier komt de wijsheid:

“De basis voor Benedictijns timemanagement zijn de drie kloostergeloften die aan Benedictijns spiritualiteit ten grondslag liggen en twee vaardigheden die daarin van belang zijn. De eerste kloostergelofte is stabilitas. Die houdt in dat je niet wegloopt voor datgene wat je te doen staat, maar er juist een verbinding mee aangaat. Dat kan in het groot, met je werkgever, team of afdeling, maar ook in het klein, met je taak of verantwoordelijkheid die je te doen hebt en die aandacht van je vraagt. De tweede gelofte heet conversation morum en betekent dat je steeds en dagelijks opnieuw je houding en levensstijl een beetje verbetert. Het gaat om kleine stapje, ‘alles in een keer’ lukt niet en hoeft niet. Obedienta houdt de kunst in van aandachtig luisteren en van harte daadwerkelijk respons geven.”

Mooi he? En zo 2011.

Een inktzwarte dag

Voor mijn familie. Vanmorgen is onze neef Kevin Ligter op Bali overleden. Hij is 23 jaar geworden. Een noodlottig ongeval heeft een einde gemaakt aan zijn jonge leven. Wat een geweldige ervaring had moeten worden, wonen en werken op Bali, is geëindigd in een drama. Een verschrikkelijk verlies voor Wim, Marianne en Yvette waar geen woorden voor zijn. Onvoorstelbaar hoe hun vlucht gezamenlijk naar Bali was en wat ze nu doormaken. Ik weet zeker dat velen klaar staan als ze terug in Nederland en die warmte en liefde zullen ze hard nodig hebben. Onbeschrijfelijk om je kind te verliezen. Vandaag mijn blog om bij dit verdriet stil te staan. Al mijn gedachten gaan uit naar de familie en vrienden van Kevin. Hoop dat ze kracht kunnen putten uit alle mooie momenten die ze met hem mochten delen.

Linda & ik

10 december 2010, mooie datum. Mijn liefje en ik kennen elkaar dan 10 jaar en ik zit al weken te broeden op een leuke verrassing om deze dag aangenaam door te komen. Vorige week kreeg ik post. Van de Postcodeloterij. Dat we 10 december welkom zijn. Bij Linda. Live. Dus als je je afvraagt waar ik 10 december de hele dag ben: ik zit bij Linda! Althans, dat dacht ik. In de brief staat iets met inloggen enzo, dus op het wereldwijdeweb gezocht naar de site voor deze leuke uitnodiging. En daar staat dan ineens dat ik kans maak op. Mmmmm, hoe moet ik kans maken op? Word vervolgd want rond 1 december krijg ik weer post. Zegt Winston, want hij schrijft ons namens Linda. Mijn uitverkorene-statusgevoel duurde overigens niet lang: www.nrc.nl

Ach, wie weet, zit ik op 10 december naast Frits. En Linda!

Donna Hay rules!

En toen was het zover: weer naar de bank. Met goede voornemens en een chocoladecake onder de arm (Donna Hay rules!) op weg naar de Bijlmer. Karel was het er niet mee eens dat ie helemaal voor de collega’s was, dus ik heb hem bezworen dat er wat over zou blijven & zo geschiedde. In hetzelfde grijze weer nam ik de trein weer terug naar huis na 3 uur praten en luisteren waarin ik een stevige hoofdpijn had opgebouwd. Een beetje verwarrend, zo voelde het. In de maanden dat ik weg was zijn er bolle buiken gegroeid, is er weer een baby geboren, is een collega weggegaan naar een concurrent, zijn er nieuwe bazen benoemd, projecten afgerond, maar vooral ook veel projecten helemaal niet afgerond, targets gehaald of juist doorgeschoven, zijn de beoordelingen gepland en wordt er al voorzichtig naar 2011 vooruit gekeken. Dat is best veel voor 3h… dus nu bijkomen op de bank zeg maar.

En waar is dit?

IMG_2657_rescaleZo gaan moslima’s lekker badderen. Ik mocht ze niet fotograferen, dat kwam de man van het gezelschap me vertellen. Het bleek een hele vriendelijke man uit Irak met zijn gezin. Zijn zoontje was heel ernstig ziek en ze waren speciaal naar Jordanië gekomen voor het King Hussain Cancer Center. Nu genoten ze van het strand en de zee. Ik vroeg of ik dan de baby mocht fotograferen.

En waar is dit?

Dat mocht wel, daar in Jordanië, aan de Dode Zee. Gelukkig vroeg meneer niet naar het resultaat. Hij vond het leuk om zo goed en zo kwaad als het ging in het Engels een gesprek te voeren. Eenmaal thuis bleek er een groene waas over de foto’s. Blijkbaar heb ik in de snelheid een knopje ingedrukt op mijn camera, een knopje dat ik nog niet kende. Groen is toevallig de kleur van de islam, komt dat even mooi uit.