Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 5

In de dagen dat ik hier ben, probeer ik een indruk te krijgen van het gewone leven in de Emiraten. Voor zover je in deze omgeving van gewoon kunt spreken. Het is verleidelijk te denken dat vrouwen die een hijab dragen, niet zelfstandig zijn maar dat lijkt hier niet waar. Volgens Hala staat er niets over hijabs en niet mogen zwemmen in bikini in de Koran ( zij kan heel mooi Koran zeggen). Moderne en goed opgeleide vrouwen zoals zij nemen als eerste een vrouw in dienst om het schoonmaakwerk te doen en als er kinderen zijn een nurse of een nanny. Anders kunnen ze zelf niet fatsoenlijk werken. En zo hebben ze ook wat tijd om er zelf leuk uit te zien, tijd besteden aan mooie kleding, mooie nagels & haren enz.

Lees verder Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 5

Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 4

Ik ben een paar dagen alleen in Abu Dhabi. Op zich helemaal prima, het enige wat ik minder aangenaam vind, is alleen eten. Hala raadde La Brioche aan, tegenover mijn hotel maar dat blijkt een coffee shop met heerlijke taartjes. Nu zit ik in de Blue Line Bar uitkijkend over Abu Dhabi by night. Naast me zie ik 1 etage lager allemaal gesluierde dames zitten, druk pratend te eten en te genieten van sheesha (waterpijp).

Lees verder Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 4

Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 3

“Mama, vind je het spannend?” vraagt mijn dochter als ik met haar zit te Skypen. Zij is thuis en zit aan tafel te kleuren en ik zit in de lobby van een hotel in Abu Dhabi. Terwijl ze verhalen vertelt over vandaag vraagt ze me ineens of ik bang ben. “Nou, eerlijk gezegd eerst wel maar nu niet meer”. Hebben kinderen meer sensoren dan wij? Ik vond het inderdaad best eng om in Abu Dhabi als vrouw alleen in een hotel te zitten en erop uit te gaan. Uit gaan is hier super convenient, taxi’s zijn overal, kosten weinig en er is overal personeel om je te helpen.

Lees verder Impressies uit Abu Dhabi 2012 deel 3

Impressies uit de UAE uit 2012 deel 1

Op zoek naar reistips voor Dubai en Abu Dhabi, kom ik mijn aantekeningen tegen uit 2012. Die maakte ik tijdens mijn avontuur in mijn eentje naar Abu Dhabi om mijn vriendin Hala te bezoeken. Voor 2018 heb ik mijn zus zo gek gekregen met haar gezin in de meivakantie mee te gaan naar deze stad in de woestijn. Aangezien ze dol is op reizen, vliegen en tijdsverschil en jetlags, hierbij wat voorpret speciaal voor Stella Blom.

Lees verder Impressies uit de UAE uit 2012 deel 1

Vakantie op een camping: de evaluatie

Precies 13.00 uur. We installeren ons aan het zwembad. Wouter is fietsen met opa en vanmorgen mocht Karel mee: 27 km en klimmen had hij opa gevraagd. Toen hij terugkwam was hij afgemat. Er kwam geen tekst meer uit. Dus even afkoelen in het minizwemparadijs. Na veel water en een ijsje komen er verhalen. Over dezelfde weg als gisteren naar hoe heet dat dorp ookal weer pap? En over met 38 km/u in de afdaling…

Lees verder Vakantie op een camping: de evaluatie

Laatste dag in de Provence

We worden wakker met een strakblauwe lucht en typisch Provençaalse wind: soms stormachtig en dan weer lieflijk. De plastic villa tocht aan alle kanten en de luxaflex bij het keukenkraan bezwijkt bijna. Van dat weer dat je je vergeet in te smeren en daar heb je dan ’s avonds spijt van. Alvast wat inpakken en hier en daar de plastic villa schoonmaken op straffe van 90 euro.

Lees verder Laatste dag in de Provence

Versailles

Na 9 uur reizen komen we om 19 uur aan bij Huttopia in Versailles. Ondanks het weer: bewolkt en koud, namelijk 18 graden (in plaats van 30) voelt het als een warm bad. Twee jaar geleden waren we hier ook. Hier treffen we een houten villa in plaats van een plastic villa, is er een houtkachel, met net zoveel hout als je wilt, staat er water koud, zijn de bedden ruim en tot groot plezier van Karel en Leonoor is er een vaatwasser.

Lees verder Versailles

Aisha – berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko

Dit is Aisha,berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko. Het huis van Aisha bestaat uit 2 grotten naast elkaar. Slapen doet ze op de grond en de voorraadkast zijn een paar blauwe zakken gevuld met meel. Water halen doet ze met een ezeltje: 1 uur lopen naar het dorp. En dus ook weer 1 uur terug. Aisha is 9 jaar en helpt haar moeder brood te bakken. Voor de lunch en voor de gasten: dat zijn wij. We geven we haar en haar broertje van 5 een schriftje en een pen. Ik ga naast Aisha zitten en vraag met mijn handen en beste Arabisch of ze de eerste letter van het alfabet wil schrijven, alif. Ze lacht lief, kijkt naar haar moeder maar ze schrijft niets op. Later begrijp ik dat ze niet naar school gaat. De gids zegt dat er geen leerplicht in Marokko is, maar volgens onze boeken is die er wel. Het verklaart wellicht waarom nog geen 40% van de vrouwen in Marokko kan lezen en schrijven.

Aisha, berbermeisje uit de Dadesvallei in Marokko

Na het heerlijke brood en thee (getrokken van tijm) wandelen we verder door het prachtige rood gekleurde landschap gevuld met oude vervallen en gloednieuwe kashba’s. In het zonnetje laat Aisha mij niet los. Mij lijkt onderwijs essentieel voor haar, maar andere wandelaars vragen zich dat af. Wat brengt het berberkinderen als ze leren lezen? Ze hebben hier weinig keus voor een ander leven, er is maar 1 smaak in de Atlas in Marokko en dat is trouwen en kinderen krijgen. De zorg voor eten en kinderen kost moeders hier veel tijd en anders de was wel. Die doen ze in de rivier met de hand. Met zijn allen, super gezellig dat wel. De vrouwen lachen heel wat af en roddelen tussendoor over onze korte broeken. De was doen en brood maken leren ze al jong en daarvoor heb je geen letters nodig. Maar toch.

Khadija

IMG_0927

Dit is Khadija (spreek uit: Gadiesja). Ze is 2 jaar en het kleine zusje van Aisha. Zij woont dus ook in een grot. Vier maanden per jaar dan, als het winter wordt trekt haar familie naar het huis van opa in een dorp en laten ze het Atlasgebergte achter zich. Waar die 200 schapen blijven ben ik vergeten te vragen. Mijn Berbers is nu ook niet weer zo goed.

Fatima

Verder wandelend door de Dadesvallei in Marokko moet ik denken aan Fatima. Over 2 maanden gaat ze trouwen met Mohammed die in het Franse Rouen woont en werkt. Stralend van oor tot oor laat ze haar ring zien. We drinken thee in haar huis samen met haar moeder Aisha, vader Hussain (onze gids die zichzelf vloeiend Frans heeft geleerd) en zus Samira. Zou ze ook maar enig idee hebben van de cultuurschok die haar te wachten staat? De voorbereiding voor haar nieuwe leven zijn lessen Franse taal, 1 uur per dag. Of er ook cultuur bij zit vraag ik me af. Fatima is 17 jaar. Haar vader maakt grapjes bij de thee en heeft ons al verteld dat hij haar vreselijk zal missen als ze eenmaal in Rouen woont. Vader Hussain en moeder Aisha hebben geen geld om hun dochter straks in Rouen op te zoeken.
Een paar dagen later sta ik op het vliegveld in Marrakech in de rij voor de douane. Voor me een jonge vrouw met een jongetje van 1 jaar op de arm die afscheid neemt van haar ouders. Ze blijven maar knuffelen en ze hebben alledrie tranen in hun ogen en ik denk aan Fatima.