Hoe overleef ik de zomervakantie dag 9 &10: Scoobydoo-dag

Zo. Vanavond pak ik mijn sportieve leven maar eens op: Bodybalance met Kim. Heerlijk! En die gedachte helpt mij door de dag. Best lekker weer merk ik als ik de tuindeur opengooi. Eenmaal geïnstalleerd op de tuinbank met cappuccino en boek van Piet Oudolf rennen de kinderen de tuin weer in: “gaan wij ook naar de speelheuvel?” Wanneer? vraag ik nog dommig. Nu! Aha, oftewel, je kiept je koffie achterover, grijpt een grote tas waar je snel een kleed, een fles water, snoetenpoetsers en geld instopt en je springt op de fiets. Achter de andere moeders aan. Volgens Karel konden we ze makkelijk inhalen. Het was een goed idee, Karel had een uitlaatklep nodig en aangezien ik zijn zusje niet zo’n goed target vond was de modder en de glijbaan bij de speelheuvel een betere uitdaging. En zelf fietsen helpt ook.

Terug naar de villa want tussen half 2 en half 4 zou er iemand van de Stedin komen. Iets met een meter. Dat bleek alleen tussen half 1 en half 3 dus ik ben benieuwd of we meneer misgelopen zijn of niet. Leonoors vriendin is weer terug van vakantie dus zij speelt daar en Karel hoopte op Tim, maar die heeft zijn vakantie met een dag verlengd. Dus zometeen naar de skatebaan en de bieb. Doen we de Praxis en fotograaf Anja morgen. Daarna heeft het KNMI mooi weer beloofd dus zet ik in op zwemmen.

Marokko

In de speeltuin belde mijn vriendin Renee (met wie ik elk jaar een week op avontuur ga) over ons nieuwste plan. Wandelen in Cinque Terre bleek al vol tot haar ontsteltenis. Dat is het lot besloot ik, dan gaan we iets spannenders doen, Cinque Terre loopt vast niet weg. Het wordt wandelen in de Dadesvallei in Marokko! Mijn humeur ging met sprongen vooruit, whoehoe! in oktober naar Marokko. Een week met alleen de wandelschoenen en een rugzakje, yes.

Knutselen

Gisteren was de missie Scooby doo-touwtjes vinden. Op naar de Zeeman, “eh nee, dat ken ik niet”, de creatieve winkel had het ook niet. Tot slot geslaagd bij jawel, de Bart Smit. Op naar huis zodat Karel ons kon leren scooby doo’en, een geheel nieuw werkwoord voor mij. Maar hij heeft een prachtig armbandje voor mij gemaakt en 1 voor zichzelf en nog 1 voor ons buurjongetje. En die voor papa (uiteraard in oranje) ligt nog in wording met tape aan de vloer vast.

We hadden ook houten letters gevonden en die moesten geverfd. Dus de hele tafel werd een werkplaats met overal kranten, kwasten en bakjes water en vooral veel verf. Karel had een vaderlandse bui en heeft alles rood-wit-blauw en oranje geverfd. Dat je na een uur verven ongeveer 2 uur bezig bent om je huis en keuken weer kleurvrij te krijgen was ik even vergeten. Dus het avondeten werd iets later.

Hoe overleef ik de zomervakantie dag 9 &10? Zo dus, op naar dag 11! Het gaat best goed al zeg ik het zelf.

Even aan de NS vragen…

Vraag aan de NS: waarom praten mensen van Reizigersonderzoek keihard door je telefoongesprek heen? Gisteren in de trein verwikkelt in een serieus gesprek schrok ik me wild. Iemand stond behoorlijk hard naast me te praten. Ik bleef naar buiten kijken en doorpraten in mijn telefoon. Eerlijk gezegd bel ik bijna niet in de trein want ik vind het nogal oncomfortabel, maar nu kon het niet anders. Toen ik niet reageerde (ik probeerde me op mijn gesprek te concentreren en zelf niet te hard te praten),  praatte ze nog harder door mijn gesprek heen. Blijkbaar had ze het tegen mij. Ik dacht nog “ik ben aan de telefoon, mevrouw, kunt u even wachten”, dat leren we onze kinderen collectief. Ik was verbijsterd over zoveel onbeleefdheid. Mijn bellende buurman werd getrakteerd op geluidsniveau 3. Hij  bleek toerist en verstond geen Nederlands…

Hala & de werelddeal

Toen we landen in Amman was ons gesprek noodgedwongen ten einde. Twee uur lang onafgebroken hadden we zitten praten. En voor we in het vliegtuig van Turkish Airlines stapten, kenden we elkaar niet. Hala heet ze en ze woonde toen in Amman. Fotografe en in Istanbul geweest voor een fotografieprijsvraag. We hebben emailadressen uitgewisseld en nog diezelfde week in Jordanie kreeg ik een mailtje met tips voor Wadi Rum. Dankzij het wereldwijde web mailen en Facebooken we wat af. En ze zit ook gewoon op Twitter. Leuk om haar berichtjes te zien, hoewel mijn arabisch nog niet op niveau is en ik er dus weinig van begrijp 🙂 Je kunt wel online vertalen en dat levert soms hilarische en vooral onbegrijpelijke teksten op. Erg leuk.

Trouwen

Een jaar na mijn wandelvakantie in Jordanie trouwde Hala in Amman. Op 29 april, tegelijk met Kate & William. Ik heb me suf gepiekerd hoe ik er bij kon zijn. Met man en kinderen of juist alleen, hoe financier ik dat? de eeuwige geldkwestie, tijd en meer aardse zaken. Met Leonoor en Karel tekeningen gemaakt en kaarten geschreven en gepost. Geen idee hoe lang post naar Jordanie erover zou doen, maar goed. In mijn hoofd & hart was ik bij de bruiloft.

Post

Met Kerst kreeg ik een grote enveloppe uit Abu Dhabi, met interessante etiketten en postzegels erop. Een prachtige kerstkaart met hele mooie wensen! Hala is na haar huwelijk naar Abu Dhabi verhuisd, want daar woont en werkt haar man. Iets met olie, maar voor mijn gevoel werkt iedereen daar met of voor iets met olie :-). Sindsdien houd ik van alles bij over Abu Dhabi of Dubai. Een fascinerende regio. In veel opzichten. Ik zou er graag een kijkje nemen. Dus naar het reisbureau met een plan: met z’n 4’en in de krokusvakantie, dan is het daar 27 graden, net lekker. Vanaf maart gaat de temperatuur oplopen naar 30 graden om in juli rond de 45 graden (of meer!) te scoren. Dan is wat warm voor een stadstoertje met kinderen zo dacht ik. De juffrouw van het reisbureau zat druk op toetsen te rammelen in haar computer en tussen het wachten “op het systeem” door bleek het een hele puzzel. 4 Tickets, het liefst direct, een hotel of een appartement (daar doen ze niet echt aan in Abu Dhabi) en een transfer naar Dubai om in het Atlantis The Palm 1 of 2 nachtjes te verblijven. Ik begreep dat we daar echt heen moesten namelijk. Een soort superzwembadhotel. En vanaf Dubai gaan veel meer vluchten op een dag. Geen idee van afstanden maar het blijkt dat Dubai -> Abu Dhabi 160 km uiteen ligt en er wordt driftig heen en weer gereden tussen die steden. Aha. Na 2 uur rolden er prijzen uit  “het systeem”. Juist. Nou, dat loog er niet om. 6000 Euro. Jawel, en dan heb je nog niets gegeten of gedronken of gezien. Oei. Dag droom. Ik ga wel weer mailen en twitteren en foto’s online zetten.

Maxima

Begin dit jaar ging de koningin met Willem en Max naar Abu Dhabi en omgeving. Ha! Even kijken wat er allemaal te zien is, dus voor de buis. Nou behalve uitgebreide shots van allerlei hoofddoeken en een glimp van een prachtige moskee niet veel. Ik denk ook niet dat Sultan Qaboosh mij zo zal onthalen als ik daar land, maar dat mag de pret niet drukken. Er is zoveel te zien. De malle rijke oliesjeiks is niets te dol. Zo vind ik prachtige impressies van op te richten musea als het Guggenheim en het Louvre. Of het al af is, wordt me niet duidelijk, maar groots denken dat kunnen ze daar. Hoezo compromis? Er wonen nog geen miljoen mensen met tig nationaliteiten. Je kunt er alle keukens van de wereld proeven, van Arabisch tot Italiaans.

Een werelddeal!

You’ve got mail: de KLM meldde zich in mijn mailbox. Met de werelddealweken. Mmm interessant. Je kon tickets naar Dubai winnen. Dus meedoen. Wouter ook. Helaas, niet gewonnen. Toch nog eens naar die werelddealweken kijken. Enig speurwerk leverde op dat ook Abu Dhabi een bestemming in de deals was. En wel voor de helft! Ik nam een besluit: nu of niet, dus geboekt. Voor mezelf. Spannend! En toen even thuis overlegd 🙂 En Hala geïnformeerd. Nog maar 4 weken en dan ga ik. Uit logeren. Kennismaken, proeven van de sfeer, cultuur, het eten, de taal, genieten van de zon en al het moois dat Abu Dhabi te bieden heeft. En ik heb geluk: het Abu Dhabifestival begint precies als ik er ben. Mijn camera en notitieboek liggen klaar. Nu op jacht naar cadeaus. Wat zal ik meenemen? Zoals Karel al zei “als die mensen daar zo rijk zijn mama, wat neem je dan voor ze mee?”

Persoonlijke visie

Een cadeau! Zomaar vlak voor Sinterklaas hoorde ik dat ik mocht deelnemen aan de Persoonlijke visie workshop bij &Samhoud in Utrecht. Het regende “cats & dogs”, oftewel op mijn OV-fiets doorregend kwam ik aan bij het sjieke pand. De grote deur ging open en het rook toch heerlijk… Links gelijk de keuken, ik kon me nog net bedwingen om er niet gelijk heen te lopen. Het thema van deze avond was je persoonlijke visie opstellen en niet koken, maar sjonge jonge wat zag ik voor lekkers: mooie kazen klaar om te proeven, heerlijke ham, geweldig vers brood en het rook naar verse soep en nog veel meer lekkers. Op de eerste etage aangekomen verdwaalde ik in lekkere geuren, prachtige schilderijen en intrigerende foto’s. Deze omgeving maakt je blij en leidt je af van allerlei praktische sores want die lijken hier even niet te bestaan.

Op reis

Naast deze culinaire reis (had nog wel meer willen proeven!), ging ik ook zelf op reis. Virtueel dan. Op reis naar mijn visie. Samen met de andere gasten en de mensen van &Samhoud. Een waardevolle en inspirerende avond. Met 2 mensen die als afsluiting zeiden teleurgesteld te zijn. Die hadden meer verwacht en hoopten met een visie kant & klaar naar huis te gaan. Helaas, het opstellen van je persoonlijke visie neemt gemiddeld een jaar in beslag. Dat klinkt gek, maar er zitten grote levensvragen in en de antwoorden daarop vindt je niet in 5 minuten op bestelling. Je persoonlijke visie blijkt geen aktiepunt maar work in progress. Het goede nieuws is dat we er allemaal aan begonnen zijn. En dat je hoort hoe anderen hun visie en ambities voor hun (werkzame) leven verwoorden. Je hoort inspirerende en ook ontroerende dromen, geweldig. Na al het heerlijks voor de maag en het hoofd met boek en vol goede voornemens naar huis. En mocht je er zelf toch niet voldoende mee aan de slag gaan biedt &Samhoud uiteraard een verdiepingsavond aan. Benieuwd wat er dan op het menu staat!

Examen

Dat was lang geleden: examen! Wel leuk eigenlijk. Dus afgelopen zaterdag op naar Ede. In alle vroegte en pracht: -14,5 graad zei de auto en de wereld was wit en bleef wit. Wauw! De lucht werd roze door de zon en boven het kanaal hing mist. Geweldig. Maar goed, in de auto, handschoenen aanhouden en 10 minuten kwijt met krabben om vervolgens met 70 km per uur naar Ede te mogen. Dat was ik vergeten in de planning.

Examenstress

Dus net aan op tijd, geen koffie meer, maar hup de zaal in. Rechtsaf was “Tuin” en linksaf “Binnen”. Linksaf dan maar. Met voor ieder een tafeltje en daarop je examennummer. In een veel te warm hok met een strenge juf. Ze leek zo uit een boek weggelopen of uit een museum. Waar vind je nog zo iemand? Binnen 2 tellen had de hele zaal stress. Best knap. En haar Achterhoekse accent kwam in dit geval mijn concentratie niet ten goede. Wel mijn lachspieren. We mochten ook niet naar de wc. Toen bleek dat we 2,5 uur achtereen aan het werk mochten, stonden er  10 dames tegelijk op voor een wc-bezoek. Tja, daar ging de controle van de juf.

Verder ging het best goed, ik mocht een extra blaadje (van de hulpjuf als de strenge juf niet keek), de vragen waren onbegrijpelijk en met mijn eerste tekening had ik 15 minuten tijd over. Vrij verdacht als je weet dat ik met voorbereiden regelmatig ongeveer 1,5 uur tekort kwam…

En dan kan het wachten beginnen

Na snel een meegebrachte boterham te hebben weggepropt (lunch of wat te drinken was er niet te koop, dus iedereen liep met volle tassen en koelboxen rond), wat frisse sneeuwlucht te hebben opgesnoven op naar deel 2: 2,5 uur tekenen. En ineens geen idee meer hoe ik geacht werd een deur op schaal 1:20 te tekenen. Ik kreeg het nog warmer dan het er al was. Een paar schetsen gaven me niet de spirit terug, wat nu? Laat maar dacht ik. Just do it, dus verder met tekenen, inrichten en kleuren. Ditmaal precies op tijd klaar. Naar ik begreep duurt het 8 weken, ja 8 WEKEN voor we horen wat voor cijfer we hebben. Het is 2012, alles moest op papier, de aantekeningenblaadjes moesten ingeleverd en het duurt 8 weken voordat iemand 4 schetsen bekijkt en 40 mc-vragen na kan kijken. Over 8 weken moet ik al mijn definitieve eindpresentatie inleveren en verdedigen. Voorlopig hoef ik niet voor mijn mailbox te gaan liggen, dat scheelt. Dus nu een studieloze maandag! Komt goed uit want Karel is jarig vandaag en met dit fantastische koude weer  en gesprekken over “komtie er wel of niet?”, de elfstedentocht, haal ik mijn schaatsen uit het vet. Als het over 8 weken lente is geworden verneem ik graag of ik geslaagd ben of niet.

Wandelen op La Gomera

Daar gingen we weer! Wandelen op La Gomera. De lanen op de paden in. Nou ja, wandelen?Het was meer klunen, klimmen en klauteren. Maar we hebben genoten! Van prachtig weer, 30 graden en strakblauw, het zweten en bikkelen, het ouwehoeren en lachen maar ook van het eten (knoflook!) en de wijn. Vooral alles van het huis Torres viel bij iedereen in de smaak. Dag 1 was al gelijk veel dalen en eindigde bij een zwart strand.  La Gomera = vulkanisch. Dag 2 was een pittige dag en eenmaal bij het terras aangekomen kon ik niet meer opstaan. Ik leek wel 80… Even bekroop me de gedachte dat dit toch echt te zwaar wordt. Of ik te oud, oei. Niveau 3 van SNP-wandelingen is toch best pittig. Gelukkig doet een nachtje slapen wonderen en ging het woensdag (1350 meter klimmen, jawel!) van een leien dakje. Tegen vrijdag liepen we als hindes de bergen op en af.  Zeer tevreden met onszelf, een tintje bruiner en vol goede plannen op weg naar huis dus. Met Iberia waar je sinds kort niets meer te eten of te drinken krijgt aan boord. In ieder geval niet op een vlucht AMS-Madrid. Of Madrid-Tenerife. En dan is 6 uur zonder eten best lang. Want van overstaptijd blijft bij onze Spaanse vrienden niet veel over. Trouwens nog mazzel dat we per vliegtuig konden vertrekken want naast La Gomera ligt El Hierro en daar stond een vulkaan op uitbarsten. En wel zo dat het eiland ontruimd werd.

Dus a.s. donderdag niet Iberia maar met KLM naar Spanje, naar Barcelona om precies te zijn. Zuslief en ik hebben onze gezamenlijke spaarrekening geplunderd en gaan 4 dagen fietsen in Barca. En eten, drinken, winkelen en cultureel doen. Wat is daar een hoop leuks! Ik heb al 5 cm papier met tips van uitgaan tot wandelen, van cocktailbar tot chocolademuseum. Benieuwd wat we kunnen doen in 4x24h!

Vitamine V!

Wat is nou eigenlijk vakantie? Volgens W. vraag ik me dat ieder jaar af. Vooral in de auto razend over vele kilometers asfalt op weg naar vakantie. Bij het zien van al die caravans, oude, nieuwe, nostalgische en hypermoderne varianten, volgestouwde auto’s, koffers op het dak, fietsen op een rek, hijgende honden achterin vraag ik me dat af. Of als ik stil sta bij een tolpoort. Nergens file te bekennen en dan ineens heel hard in de remmen voor een tolpoort. Wat zou zo’n Telepas kosten? Die rij gaat altijd super snel namelijk. Wat mag irritatie kosten zeg maar.

Is vakantie midden in de nacht opstaan om het dan nog filevrije asfalt te bedwingen? Om er dan achter te komen dat juist ’s nachts in de zomer aan de weg wordt gewerkt. En ik weet niet wat ik erger vind: file overdag in de hitte of stromende regen of ’s nachts in het donker? Is vakantie moe en verdwaasd aankomen op je zonnige bestemming? Want wat zeker is na veel navraag is: vakantie = zon. Het weer is het onderwerp. Goed weer is belangrijk, niet te heet graag maar als we moeten kiezen liever heet dan regen.

Dit jaar maar eens in de speeltuin geïnformeerd wat een goede en vooral bestendig zonnige bestemming is. Mijn steekproef was eenvoudig: als ik ontzettende zongebruinde, blonde kinderen ontwaarde, vroeg ik geïnteresseerd aan de ouders waar de (auto) reis heen was gegaan. De uitkomst: binnen Europa naar Spanje, hoe zuidelijker hoe beter, en alles vanaf het Gardameer. Frankrijk doet niet mee. Conclusie: je moet dus een hoop kilometers vreten per auto of gaan vliegen en vanaf Ibiza en zuidelijker zit je goed. Maar dan niet meer zeuren over het weer, de hitte en de niet werkende airco.

Tot zover het weer. Maar wat doe je op vakantie? Bakken en zwemmen, luieren & lezen? Of juist wandelen, fietsen en ontdekken? Van alles wat is ook fijn. En waarom is kamperen zo’n hit? Als ik zie wat er allemaal mee moet haak ik af! Zelfs het Nespresso-apparaat gaat mee. Ik ben dol op Beversport en handige hebbedingen, mooie bakjes en doosjes, maar als je een beetje comfortabel wilt kamperen en slapen is de verzameling benodigdheden indrukwekkend. Dan ga ik het niet redden met een koffer op het dak, denk dat we dan toch eerder een nieuwe en vooral veel grotere auto moeten aanschaffen. Wat best een maf idee is voor 3 weken vakantie per jaar.

Wij togen dit jaar naar Huttopia, vlak onder Parijs. En daarna naar een B&B, op weg naar onze fietsweek met SNP. We hebben genoten, van het luieren en het zwemmen en van het fietsen, van alle mensen die we ontmoet hebben, het eten, alles. Het leek wel of we een maand weg zijn geweest, zoveel verhalen hadden we. Was wel de allerduurste zomervakantie tot nu toe. En dat is gelijk mijn grootste irritatie: de verhalen van anderen over hun vakantie. Zooo leuk en joh zo goedkoop kunnen boeken. Een villa in Italië voor 300 euro per maand, zo fijn. Oh? Nou dat is mij nog nooit gelukt. Bij ons kost 1 dag vakantie al 300 euro, nou ja, ongeveer dan.

Dus tips voor volgend jaar zijn welkom: zonnen op Mallorca of Ibiza? Fietsen in Toscane, GPS wandelen in Oostenrijk? Of toch een ezeltjestocht op Corsica? Heb er nu al zin in! Laat het weten, dan ga ik vast sparen 🙂

Even lekker wegdromen…

 

Mijn grote droom: wandelen in Bhutan! Even lekker wegdromen bij mijn lievelingssite SNP Naar dit klooster is het 3h klimmen, wauw. Ik ga alvast maar sparen, want aan een bezoek aan dit boeddhistische paradijs hangt wel een prijskaartje: je “moet” er 200$ per dag besteden. Maar daarvoor ben je dan wel in het laatste boeddhistische land ter wereld, waar de lucht bruist van de inspiratie! Ik droom nog even verder.