Mijn eerste dagen @ASR

De Google Map-app stuurt me richting de Universiteit van Utrecht. Daar moet ik nou net niet heen dus ik sla aan het dwalen. Op een terrein met hekken en gebouwen zonder fietspad vraag ik een jongedame de weg. Na 2 keer roepen zie ik haar witte oordopjes en zij ziet mij. “Geen idee” zegt ze als ik vraag waar ASR of de Archimedeslaan is. Een aardige meneer helpt me uit de brand. “Je bent er waarschijnlijk al langs gekomen, een groot wit gebouw is het. Je kunt het niet missen.”

Lees verder Mijn eerste dagen @ASR

Seats2meet

Lunchtime! Ik zit hier te smullen van heerlijk eten: couscoussalade met zwarte olijven en feta, tomaten, komkommersla en witlofsalade. Zo maar suikervrij. En er is ook brood, kaas en vlees voor wie wil. Geweldig, er is zelfs vegasoep. Volgens mij is ook nog alles biologisch en duurzaam. Tot slot is het gratis. Ra ra waar ben ik?

Seats2meet

Om mijn werkzoekende en thuisleven vorm te geven, kreeg ik de tip om bij Seats2meet te gaan zitten. En te werken. Dus ga ik op deze stralende herfstochtend op weg naar Utrecht CS, op naar Seats2meet. Je moet je tevoren inschrijven en aangeven voor welke kennis mensen bij je terecht kunnen. De routebeschrijving is geen saai Word-document maar een flitsende film. Heel cool, vroeg me wel af of ie ook helder is voor iemand die Utrecht CS en HC niet kent. Waarschijnlijk wel want bij aankomst blijkt het lekker druk. Alle meeting rooms zijn vol. Ik dacht eigenlijk dat hier alleen super hippe en jonge mensen zouden zitten voor wie werken iets totaal anders is dan waar ik mee opgegroeid ben. Aan de gemiddelde leeftijd van de gasten hier te zien valt dat wel mee. Ook mensen van 50 en daarboven hebbben dit concept omarmd.

Omdat mijn hobby verantwoord eten is, neem ik zelf water, banaan en wat studentenhaver mee. De lunch ook meenemen doe ik vandaag niet: mijn tas is al loodzwaar. Als beloning blijkt de lunch geweldig! Van veel sociaal contact en mensen die mijn kennis willen benutten is nog geen sprake, maar voor een eerste keer vind ik dat niet erg. Ik hoor wel veel om me heen en het ene gesprek boeit me niet: oordoppen in. Het gesprek aan de ronde tafel gaat over een project over werk, iets met Mirjam Sterk en iets met een filmmaker. Dat luister ik dus wel af 🙂 Een baan kan ik nog steeds gebruiken. Het gaat over sollicitatiebuddies en jongeren. Want 40+’ers zijn al oververtegenwoordigd. Oei…

Aan S2M zijn voor mij 2 nadelen: het is best rumoerig en de gratis koffie is eh niet lekker. Voor mij als coffeelover is er gelukkig Toomas die super cappucino maakt en als je wilt zelfs met soja. Kun je ook nog kiezen of je soja zonder of met suiker wilt 🙂 Wauw. Tegen het rumoer zet ik mijn witte oordopjes in en zet Radio 1 aan. Nadat ik dat zat ben, word ik lid van Spotify en geniet van afspeellijsten van Armin van B en Facebookvrienden. 1 Ochtend S2M030 en ik ben helemaal bij! Van deze wereld om half 2 hollen naar de trein en het schoolplein, maar donderdag ben ik hier weer, zeker weten.

 

Pauze

Vanmorgen een stuk in NRC gelezen over take a break in je loopbaan. Dat gaf een heel ander gevoel dan “Ik zoek een baan!” dus heb ik dat perspectief nu omarmd. Ik ben met pauze in mijn bestaan als werkende.

Pauze

Echt lummelen is overigens niet de bedoeling van die pauze zo blijkt. Hoewel de journalist schrijft over even rust, is het de bedoeling dat de pauze ingevuld wordt met een opleiding (tot verdieping van je vak of juist tot verandering van baan), het schrijven van een boek, of de rol van verzorger of mantelzorger op je nemen of beter nog: een vrijwilligersproject in Azië of Afrika doen. Het gaat vooral om het opdoen van nieuwe kennis en ervaring zodat je er als mens rijker van wordt. Zo’n pauze klinkt veel beter dan werkzoekend of lid van het UWV of zoiets.

In een andere deel van NRC – iets met “Hoe doen zij dat? Over hoe een stel werk en privé combineert – las ik dat de dame in kwestie zoals ze zelf zei “werkte om op vakantie te gaan”. Dat leek mij niet helemaal de bedoeling, althans niet voor mij. En ik ga behoorlijk graag op vakantie. Maar goed, terug naar werk.

Tussentijd

Nu ik mijn tijd als onvrijwillig werkeloze beschouw als bedenktijd voor de rest van mijn loopbaan, heb ik mijn weekschema erop aangepast. Deze nieuwe waarheid neem ik namelijk serieus en dus werd het tijd voor een werkschema:

  • Maandag: vanuit huis, na yogales en dan aan de bak (reken maar dat ik tot goeie ideeën kom op maandag!)
  • Dinsdag: vanuit Seats2meet (morgen voor het eerst!)
  • Woensdag: vanuit huis, na hardlooptraining
  • Donderdag: vanuit Seats2meet
  • Vrijdag: smokkeldag 🙂 werken vanuit huis, maar het kan ook zijn dat ik ga hardlopen, boodschappen doen of opruim, alle overgebleven kranten lees en zo bij blijf. Ook belangrijk.

Wanneer mijn tussentijd afgelopen is weet niemand, maar nuttig zal ie zijn 🙂

Solliciteren voor gevorderden: afwijzing nr 100

De telefoon gaat. Zou er bijna van schrikken en even denk ik dat het het ziekenhuis is om een afspraak voor een operatie te maken. Gelukkig is het een bedrijf. Om precies te zijn: een mevrouw van de HR-afdeling van een bedrijf. Ze heeft mijn CV bekeken en helaas, ik pas niet in de het profiel van de communicatie consultant die ze zoeken. Ik heb namelijk geen Communicatiewetenschappen gestudeerd. Ze ziet dat ik marketeer ben geweest en dat is toch iets anders dan communicatie. Ik krijg het idee dat ze mijn CV niet heeft gelezen, dus breng ik snel een paar projecten onder de aandacht en ik hoor haar denken. Ze wil niet op haar besluit terugkomen, maar ik mag wel wat aanvullingen mailen en dan zal ze er nogmaals naar kijken.

Solliciteren voor gevorderden: afwijzing nr 100

We breien een beleefd einde aan het gesprek en even kolkt er teleurstelling door me heen. En woede. Geen communicatiestudie. Nee wil ik schreeuwen, ik heb 15 jaar, ja vijftien jaar ervaring. Met projecten leiden en communicatie verzorgen voor de meest complexe onderwerpen. Ik ben Investor Relations Manager geweest. Het blijkt dat ze niet weet wat dat is. En zulke mensen moeten mij aan een baan helpen. Help! Hoe kom ik hier nou doorheen? Geen HBO Communicatie maar 15 jaar (internationale) werkervaring op niveau. WO-niveau en meer.
Anderhalf jaar, al 18 maanden lang solliciteer ik. Met en zonder referenties, met en zonder aanbeveling, met en zonder goede contacten. Mijn CV is al 100 keer omgegooid: van lang naar kort, van uitgebreid naar beknopt, want “we nemen maar 90 seconden om uw CV te bekijken”, met en zonder foto. Ik heb een korte to the point versie maar ook een creatieve Powerpointversie. Na afwijzing nr 100 slik ik mijn onmacht weg en ga ik eerst maar strijken. Even niet piekeren en mijn boosheid wegstrijken, dat helpt. Meestal kom ik dan op goede ideeën.

Brussel

Het lijkt me tijd voor iets nieuws. Ik ga Neelie Kroes mailen. Met haar netwerk en inzet voor vrouwen & werk moet zij toch een baan voor me weten?  Voor een academisch opgeleide vrouw met brede interesse, mensenkennis & 15 jaar werkervaring in de zakelijke dienstverlening, die Frans, Engels en Duits spreekt, graag Arabisch wil leren, uitstekend een netwerk kan opbouwen en die graag aan de slag wil. Aan de betaalde slag dan. Ik sta stil zo voelt het. En ik wil zo graag vooruit. Die crisis en zijn bekrompen visie op de werkelijkheid kan me zo ondertussen gestolen worden. Een crisis is een kans om te vernieuwen, dat is meer mijn motto. Maar niet van de gemiddelde HR-afdeling blijkbaar. Een persoonlijke campagne ga ik opstarten en ik begin bovenaan dit keer. Bij mevrouw Kroes in Brussel. Word vervolgd.

De kunst van het omdenken in de praktijk

Op 23 oktober verstuurde ik deze brief + CV aan de mensen van www.omdenken.nl en www.ja-maar.nl Een sollicitatie op een leuke baan bij een nog leuker bedrijf.

Beste Omdenkers,

Mijn naam is Ingeborg Mellaart. Omdenken zoekt een -online- duizendpoot. En die heb je nu gevonden!

–     Ik heb kennis van en plezier in social media (Facebook, Twitter). Check www.nooor.nl en mijn blogs op www.voedzo.nl Verder doe ik nu de online marketing van een nieuw chocolademerk in Nederland: Chokay. Kijk op www.chokay.nl en als je daar dan toch bent, vraag dan gelijk een proefreep aan 🙂

–     Ik woon in Houten, op slechts 7 km van Utrecht en ik kom heel graag in het stadje

–     Ben meer dan bereid om me te verdiepen in het gedachtengoed van Berthold Gunster

–     Ben ook nog academisch geschoold en wel in Enschede en Groningen en een beetje aan de VU in Amsterdam.

–     Met alle andere eisen (is in staat zelfstandig én in teamverband te werken
- heeft gevoel en belangstelling voor de wensen van (potentiële) klanten
- is in staat om eigen taken te formuleren en eigen tijd in te delen
- heeft een vlotte pen
- is creatief en kan ‘out-of-the-box’ denken
- staat open voor nieuwe dingen (geen ja-maar-type)
- kan mee gelachen worden
- heeft affiniteit en ervaring met CMS-systemen) zit het ook snor, zie 1. Mijn zakelijke CV of 2. De creatieve versie ervan.

Tot zover de easy part. Nu de extra’s: 15 jaar ervaring in de financiële dienstverlening als productmanager, marketeer en als Investor Relations Manager. En wat kan Omdenken nou met al deze ervaring? Haar of zijn voordeel doen! In mijn banen stond communicatie en marketing centraal. Hoe “verkoop” je een complex beleggingsproduct aan een klant? Hoe leg je ingewikkelde AFM-regelgeving uit aan de klanten? Wat betekent ontwikkeling A voor ons merk (lees aandeel Landis of Petroplus)? Verder schreef ik persberichten, maakte ik presentaties in het NL of als je wilt in het Engels. Als woordvoerder stond ik de pers te woord en regelde interviews voor de Raad van Bestuur.

Kortom, ik kom graag koffie drinken om over deze baan te praten.

Hartelijke groet,

Ingeborg Mellaart

P.S. Als je zin en tijd hebt, lees dan nog even op LinkedIn profiel wat oud-collega’s over me zeggen (via mijn site, scroll iets naar beneden dan zie je de link).

De kunst van het omdenken in de praktijk

Per kerende post kreeg ik beste afwijzingsmail in een jaar:

Beste Ingeborg,

Zoals ik in mijn eerdere e-mail al aankondigde, zou ik je voor 28 oktober laten weten of we je uit willen nodigen voor een gesprek.

Helaas is dit niet het geval.

We hebben (heel) veel reacties gehad, en hebben moeten kiezen.

Voor ons natuurlijk heel fijn en een luxe positie. Voor jou als sollicitant erg jammer, want je concurreert met velen en je weet nooit precies waarop.

Om je een idee te geven waar we (vooral) op gelet hebben:

–          wonen in Utrecht;

–          volledig voldoen aan de functie-eisen (zowel wat werkervaring als opleiding betreft);

–          passen bij Ja-maar en Omdenken in toon en stijl;

–          voldaan aan onze vraag van 350 woorden en 1 document;

–          foutloos en vlot schrijven, veel aantoonbare ervaring met sociale media en werken met websites.

Misschien denk je nu: daar voldoe ik allemaal aan. In dat geval waren er kandidaten die daar nóg meer aan voldeden…

Het spijt me je niet anders te kunnen berichten. We zouden het liefst Ja op iedereen zeggen.

Ik wil je bedanken voor de tijd en de moeite die je erin gestoken hebt om bij ons te solliciteren.

En wie weet, kruisen onze wegen elkaar nog eens!

Met groet, mede namens Berthold Gunster en het hele Ja-maar team,

A.

Ik ga naar de site van de bibliotheek en reserveer het boek ‘Ja Maar, Omdenken‘.

Zomaar een maandag in de Vinex

Het is nu bijna half 5, de regen is vertrokken en prachtig zacht licht valt over het park. Zomaar een maandag in de Vinex. In de herfst. Wat heb ik vandaag gedaan?

  • 4 wassen gedraaid en opgehangen
  • wat rommel op Marktplaats gezet, wie weet
  • een bonussysteem voor onze kinderen ontworpen
  • koelkast uitgeplozen
  • keuken opnieuw ingericht
  • een deel van de boekenkast opgeruimd
  • verjaardagscadeau van mijn dochter geregeld (en daarvoor moest ik lopen met fietsje aan de hand naar fietsenmaker, alwaar het fietsje opgefluft wordt)
  • plastic hero zakken gehaald bij AH
  • Sinterklaas inpakpapier aangeschaft
  • Vast schoencadeaus bij boekhandel en speelgoedwinkel gekocht
  • Die cadeaus ingepakt en verstopt
  • En dit keer was ik zo slim om op elk cadeau een naam te zetten
  • Bol.com gemaild hoe het met mijn cadeaubonnen staat (waren verdwenen)
  • Nog wat geldzaken geregeld in ons aller belang
  • Sollicitaties ingevuld op werk.nl maar die site ligt er al dagen uit vanwege onderhoud en vandaag wegens drukte. Morgen weer proberen
  • Met Sharon van Voedzo.nl zitten mailen over blogjes
  • Voor Jan Doedel naar de stomerij geweest om het lievelingsrokje van dochterlief op te halen. Ook op het lijstje voor morgen

Dit is het dagprogramma van een werkloze moeder die een baan zoekt. Wat doen andere vrouwen nou op maandag? Bijvoorbeeld beëdigd worden, jawel. Ik gloei van trots als ik Jeanine Hennis haar eed zie afleggen. Vanaf nu is ze minister van Defensie. Daar neem ik mijn pet voor af. Stiekem baal ik dat ik niet op haar heb gestemd. Door naar twitter. Daar lees ik dat Carolien Bijen van &Samhoud vandaag vertrekt naar Turkije. En niet naar een of ander luxe resort nee, mee op handelsmissie met 15 topvrouwen uit het bedrijfsleven. Wauw! Dat is nog eens een maandag. Hier en daar bespeur ik wat jaloerse gevoelens bij mezelf en overvalt me het gevoel dat er aan mij een compleet leven voorbij gaat. Welke (media)actie zal ik eens op touw gaan zetten om aan een baan te komen? Want een goede, mooie, korte of juist lange brief levert geen uitnodiging tot een gesprek op. Een prijs uitloven via twitter? Wat maakt nou toch dat ik me beter voel als ik  zou werken? Het hebben van collega’s? Geeft een baan mij status? Die ik nu kennelijk mis. Of is het dat ik mijn eigen geld verdien?

Ik pak het boek van Alain de Botton er bij. Ode aan de arbeid. Arbeid in historisch perspectief. Wanneer ben je nuttig voor de mensheid, als je minister bent of als je je kind probeert op te voeden tot een beetje aardige medeburger? Ik kom tot de conclusie dat het mij gaat om meedoen, ergens bij horen, aan meewerken. Ik houd niet van bankzitten. Vroeger al niet toen ik hockeyde en nu nog steeds niet. Bankzitten vind ik niets aan, ik houd niet van de zijlijn. En ik houd ook niet van alleen, ik ben meer van een team. Maar hoe kom ik nu weer in dat veld?

Als ik dat met andere moeders bespreek, veelal vluchtig op het schoolplein, zie ik afdwalende blikken. Een dagje niets, daar zouden zij werkenden wel wat voor over hebben. Tuurlijk begrijp ik dat. Juist omdat het verschil zo groot is tussen geen werk hebben en veel tijd en druk, druk, druk als werkende moeder.  En ja, voor mijn hard werkende echtgenoot is het best prettig dat ik meer thuis doe. Kan hij zonder al te veel gedoe tijdig naar zijn werk vertrekken. Boodschappen doen is hij al bijna verleerd, laat staan koken. Ik heb hem gauw in de logistiek ingezet en zo haalt hij dochter en zoon van de zwemlessen en met veel mazzel redt hij het ook om vrijdags een jongetje van het kunstgras te plukken. De kinderen zien ook totaal geen reden om mij aan een baan te helpen: ze vinden het heerlijk om iedere dag opgehaald te worden door mama.

Als ik ’s ochtends in mijn hardloopkleding op school verschijn besef ik dat dat een luxe is. Ik geniet er ook echt van om me daarna in een prachtig herfstzonnetje in het zweet te werken. Morgen gaat deze topfitte werkloze weer het wereldwijde web afstruinen, wie weet.

 

 

 

Solliciteren als topsport

Aan tafel na het avondeten kijk ik op mijn telefoon en zie dat ik nieuwe mailtjes heb. Nieuwsgierig open ik ze. 3 Afwijzingen. In een uur tijd heb ik 3 afwijzingen op sollicitaties binnen! Hoe vaak kan je op 1 dag afgewezen worden. Tranen wellen op. De kinderen kijken Jeugdjournaal dus het valt niet gelijk op. Ik ben nu ruim 1 jaar aan het solliciteren en ik begin wat moedeloos te worden.

Solliciteren als topsport

Solliciteren is een soort topsport waar je makkelijk 40 uur per week mee kunt vullen. Ik denk dat ik  me al in 50 bedrijven en functies verdiept heb, me zeker al 60 keer netjes heb aangekleed, de routes heb uitgezocht, veel te vroeg bij de afspraak arriveer, geroutineerd muntjes klaarleg in de auto voor betaalautomaten dan wel een creditcard voor parkeergarages, zorg dat de chipknip is opgeladen voor het geval dat, alle gesprekspartners check op LinkedIn en Facebook en Twitter, op zoek ga naar kennissen die me verder kunnen helpen bij die ene baan of dat leuke bedrijf, moeders heb geregeld die mijn kinderen opvangen. Toch maar even naar de kapper om er goed verzorgd uit te zien, dan kan het daar niet aan liggen. Want ik zou ook zo graag weer bij de werkende wereld van LOF horen: vrouwen met ambities. Nou die ambities heb ik wel, maar ik zou ze in de praktijk willen brengen.

Afgelopen maandag had ik een leuk en enthousiast gesprek met iemand van een werving- en selectiebureau. Na ons gesprek schreef hij een goed verslag van ons gesprek voor een concrete vacature en nadat ik het gelezen had stuurde hij het naar het betreffende bedrijf. Vandaag ging de telefoon. Ik mag niet op gesprek komen. Een ander bureau heeft maanden geleden mijn CV al bij dat bedrijf neergelegd. Voor dezelfde functie. En me toen afgewezen, maar daar weet ik niets van. Verbijsterd leg ik de telefoon neer. Wat een maffe wereld, nu word ik speelbal tussen bureaus, althans zo voel ik me.

Hoeveel feedback kan een mens aan?

Het meest frustrerende aan al dat gesolliciteer vind ik de ogenschijnlijke verspilde energie. Als ik al die energie gefocused aan 1 project had kunnen besteden, dan had ik me nu veel nuttiger gevoeld. Denk ik. Tuurlijk heb ik wel wat geleerd afgelopen jaar al is de hoeveelheid feedback wel veel. In 365 dagen kreeg ik meer feedback dan in mijn hele loopbaan van 15 jaar tot nu toe. Super nuttig, maar soms wel meer dan een mens aankan.

Zo. Aan mijn gemopper te zien wordt het tijd voor de boekenplank met inspiratie. Van “Dromen, durven, doen” tot “Boeddhisme voor drukke mensen”. Morgen de dag maar eens beginnen met een rondje hardlopen. Even mijn hoofd leegmaken. Daarna een gesprek met Chocstar, een superleuk chocoladebedrijf en dan een blog schrijven voor Voedzo over de groentekrattentest. ’s Middags zwemt mijn zoon van 7 af voor zijn B-diploma, kortom een leuke dag. Mijn tijd krijg ik wel vol ook met leuke en leerzame dingen. Nou nog een betaalde baan. Die zet ik op mijn verlanglijst voor Sinterklaas. Mag ook als schoencadeau.

Jubileum 1 jaar werkloos

Ja, ja, een jubileum 1 jaar werkloos. Op deze prachtige maandag in de herfst is het iets meer dan een jaar geleden dat ik zonder baan kwam te zitten. Ik kan wel een boek schrijven over mijn sollicitatie-ervaringen sindsdien. Heb ook Lof aangeboden om een column voor ze te schrijven over mijn zoektocht om ook weer in hun doelgroep te vallen. Maar ik denk dat dat verzoek bij Lof door hun 5-jarig jubileum er bij in is geschoten.

Jubileum 1 jaar werkloos

Er stond een goed artikel in de Groene Amsterdammer over werklozen van vandaag: Wie is de niet-werkende Nederlander? Ik ben geen profiterende lanterfantende nietsnut. Was het maar zo eenvoudig. De ene week lees ik me in over bedrijf A, mail alle mensen die ik ken om informatie en achtergronden of een goed woordje en de volgende week verdiep ik me in bedrijf B. Dat op zich is als vermoeiend. Dan heb ik het nog niet over de gesprekken zelf. Veelal met mannen van rond de 40 die nog nooit iets hebben meegemaakt. Ze hebben geen idee van de arbeidsmarkt op dit moment, denken dat freelance-opdrachten en goed betaalde banen voor het oprapen liggen, dat het vooral aan mij ligt dat ik geen baan heb en gaan dus in het gesprek op zoek naar mijn goed verborgen super minpunt zodat ik over een week weer lekker afgewezen kan worden. Mijn hele arbeidsgeschiedenis wordt doorgenomen in een uur om vooral te blijven hangen in wat er mis ging. En waarom ik niet anders gehandeld heb. Veelal getuigt zo’n gesprek niet van enig menselijk inzicht of wat levenservaring. Het gaat zelden over de toekomst, wat ik concreet voor de betreffende baan in petto heb of wat ik geleerd heb tot nu toe en de focus is altijd op wat ik niet kan oftewel wat mijn zwakke punten zijn.

Het Nieuwe Werken in de praktijk

Na mijn laatste gesprek ging ik met knallende hoofdpijn het pand uit, intuïtief wist ik allang dat ik afgewezen was. Dit gesprek leek wel een ballotage voor een plek in een Raad van Bestuur en daar was ik niet voor gekomen. De kernwaarden van het bedrijf bestuderend maakte me nog enthousiaster dan ik al was over de baan zelf en de baas voor wie ik zou gaan werken. Maar dat mocht allemaal niet baten. In een (tweede) gesprek met 2 willekeurige managers uit het bedrijf had ik al snel in de gaten dat die me niet zagen zitten en lekker bleven duwen op het verleden. Waarom blijf ik toch moeite doen om in zo’n corporate omgeving terecht te komen? Omdat ik dat gewend was en er ervaring heb? Maar een jaar proberen levert op dat ik blijkbaar niet de juiste corporate taal spreek. De wereld is verdeeld en mensen met en zonder baan en daar lijkt echt een rivier tussen de stromen. Zie er maar overheen te stappen. Meet in the middle is het in elk geval niet.

Nu ik toch bezig ben: elk zichzelf respecterende organisatie heeft het over flexibiliteit, Het Nieuwe Werken, balans tussen privé en werk. In de praktijk zie ik er niets van terug. Werken is nog altijd op de zaak, van 9 tot 5 en “thuiswerken” kan incidenteel in overleg. Thuiswerken, alleen het woord al. Uit 1802 denk ik. Waar zijn “vertrouwen” en “resultaat telt” gebleven”?

Voor een gesprek in Utrecht (een marketingopdracht voor 6 maanden voor 3 dagen per week, leek me helemaal top!) trok ik alles uit de kast. Niet alleen de succesjurk van Orangebag, maar ook referenties, voorbeelden, mensen die ik daar kende en ditmaal een creatieve motivatiebrief van 1,5 A4. En jawel, ik mocht op gesprek! Vervolgens word ik afgewezen omdat ik te weinig ervaring had in BtoB… Dat wisten ze al voor ik kwam praten. Waarom mocht ik niet door? Had zelfs concreet suggesties gedaan voor prijsbeleid toen ze daar naar vroegen. Want voorbereid ben ik wel. Maar erachter komen waarom ik ditmaal niet door mocht naar de volgende ronde is er niet bij. Oh ja, dit was ook de eerste keer dat ik per voicemail werd afgewezen. Gewoon, eerste keer dat je belt op de voicemail afwijzen. Had ik nog niet meegemaakt, maar die kan nu op de lijst. Ik wacht nu op de eerste afwijzing per sms. Of Twitter, ook hip.

Rotterdam en zomervakantie

Op naar Rotterdam, ook een leuke baan. Een uur praten met 2 vrouwen. Een aardig gesprek, dit keer geen hoofdpijn en gedram. Eenmaal thuis ging de telefoon: afgewezen. Ik had me niet genoeg in hun bedrijf verdiept. Huh? Ze hadden niets gevraagd! Waarom zeggen die dames dat niet in het gesprek zelf na bijv. 45 minuten als ze dat idee hebben.

Ik had eigenlijk de hoop dat ik dit jubileum niet zou halen, 10 of 11 maanden werkloos en net voor het jaar om is, joepie! een baan. Helaas. Gelukkig is er deze maanden wel weer genoeg leuks te vinden. Want de zomervakantie duurt op school 6 weken maar in sollicitatieland wel 4 maanden, namelijk van mei tot september. Bijna niets te vinden, geen uitnodigingen, geen telefoon, bijna geen mails van bureaus etc. Maar dat is nu even anders. Zometeen een gesprek met iemand van een bureau (nr 105 denk ik). Benieuwd wat hij van mij vindt straks. Weer te druk of chaotisch? Of legt hij het uit als enthousiast en gedreven? Teveel ervaring in de financiële sector of zou het nu van pas komen? En als alles positief is, dan ben ik vast te duur. Dat is me ook al overkomen, maar ook dat werd niet gewoon als volwassenen besproken. Ik bood aan koffie te komen drinken om het daar eens over te hebben, maar nee daar namen ze geen tijd voor. Wel namen ze een junior aan die goed stukken kon schrijven en redigeren. De vacature was voor een senior die projecten kon leiden…