winterlandschap

Een zaterdagochtend zomaar in januari

Zaterdagochtend half 9. Het is stil in huis. Normaal breng ik dochterlief vroeg naar de manege maar met mijn gebroken pols mag ik niet rijden dus man is de Sjaak. Hij brengt gelijk een goed voornemen in de praktijk en gaat door naar de sportschool. Voor hij het pand verlaat brengt hij me een verse Volkskrant. Wat een feest! Ongestoord als eerste de zaterdageditie lezen. En dat doe ik nu. Terwijl het buiten begint te sneeuwregenen en zoonlief uit logeren is, maak ik snel een grote pot thee. Early grey zoals mijn zwager dat noemt. Past prima bij de special over Obama: die is ook lekker grijs geworden de afgelopen 8 jaar.

Een zaterdagochtend…

Op jacht naar wat te eten dat met 1 hand kan worden gemaakt voor bij de verse krant kijk ik naar buiten. Het park ligt er winters en verlaten bij. Ik verwacht eigenlijk wel de eerste bootcampers van vandaag, maar ik ben wat vroeg denk ik. Ik zie 1 man, geheel in zwart weekend -ik laat de hond uit tenue – gekleed, inclusief zwarte muts, tegen een verlepte sneeuwbal schoppen. Even lijkt hij een jochie maar dan loopt hij door met hond.

Koffie zetten met 1 hand gaat prima. Wel even hopen dat er genoeg water en bonen in zit en dat de melding “HDR legen” wegblijft. Check. Zelfs een zacht bolletje opensnijden is gelukt, wat een topochtend.

… zomaar in januari

Afgelopen week kwam een van de buurvrouwen informeren hoe het ging met mijn gebroken pols, de pijn en de rest. vlak voor ze weg ging was ik zo alert om haar te vragen wat plakjes kaas voor me te schaven. Met de lunch genoot ik van crackers met humus en oude geitenkaas.

De dag erna stond ik in de koelkast te loeren naar wat lekkers voor lunch maar er bleken veel onneembare vestingen. En dan heb ik mijn wensen voor suikervrij en geen brood onder druk van mijn gebroken linkerpols al opgegeven. Verpakking openen: helaas. Appelstroopblikje: vette pech. Potje suikervrije jam: krijg ik wel zelf dicht maar open, nee. Wachten met eten tot de kinderen uit school komen? Mmm, ik moet nu pillen nemen om de spiegel op peil te houden (vaktaal van de anesthesioloog, jawel). Mijn oog valt op een leftover van gisteravond: pasta met kip. Magnetron bedienen: check, deksel eraf idem en zout en peper droom ik er wel bij. Heeeerlijk. Aanstaande week weer tijdig een buurvrouw of – man regelen.

Gepubliceerd door

Ingeborg

Op reis in dit leven, als moeder, als vrouw, als mens, deel ik graag wat ik zoal tegenkom. Op het gebied van eten, werk, reizen, kinderen, wonen in de Vinex en dromen. Leuke en inspirerende dingen & soms ook minder leuke ervaringen.